1. This site uses cookies. By continuing to use this site, you are agreeing to our use of cookies. Learn More.

Ben Işıkları Sönük Bir Evin Kapısını Hiç Açmadım Ki!

Konusu 'Resimli Şiirler' forumundadır ve hürrem sultan tarafından 6 Ekim 2010 başlatılmıştır.

  1. hürrem sultan

    hürrem sultan Demirbaşlardan

    Katılım:
    25 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    1.704
    Beğenilen Mesajları:
    754
    sen gözden kayboluncaya kadarmış bu şehrin güzelliği
    kararlı bir ayrılığa gittin diye
    nefret ediyorum bu gardan, bu otobüslerden...
    bu hüzün sımsıcakken
    aşka ilk kez yenilmişken
    nasıl giderim sobası sönmüş evimize?
    ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!
    ‘‘ve insan ayrılırken de büyük olur...‘‘ diyecek kadar
    cesaretli olmadım hiç...
    gözyaşlarımı içime akıtıp
    kabullenmeden önce yokluğunu direniyorum




    [​IMG]


    sen geceyi geçerken başını cama yaslayıp
    bir kar fırtınasını seyrediyorsun
    beyaz bir hüzün üşütüyor seni
    hırkana dolanıyorsun...
    beni hatırlıyorsun, sevinçlerimizi
    kavgalarımızı da...
    gözündeki yaşına uymayan
    bir gülüş sarıyor yüzünü
    otobüs camındaki görüntünü görüp irkiliyorsun
    bana bavulunu bile taşıtmadığın yolculuğuna
    yeniden başlıyorsun...
    dinlediğin radyo
    ayrılık şarkılarını kesip
    ‘‘kar yağışı ülkeyi felç etti‘‘ diye abartırken
    yalnızlığına bir bensizlik taşıyorsun...​



    [​IMG]


    sen beni düşünmeyi suç sayarken
    ben içimde açtığın uçuruma düşmeden önce
    seni biriktiriyorum...
    tenimde parmak izlerin, kokun...
    şimdi pusuya yatmış bir kederin
    beni yalnız yakalamak için öfkelendiğini biliyorum
    o yüzden kalabalıklaşıyorum
    düşmeden dostlarıma tutunuyorum...
    biliyorlar sensizliğimi
    sebebi belli bir yangında yanacağımın telaşındalar...
    en teselli veren cümleleri kuruyorlar
    ve içlerinden biri unuttum diyor giden aşkını
    (sarılırken yeni sevgilisinin beline
    eski sevgilisine sarılır gibi)
    ama sen sıradan bir alışkanlık değildin ki!
    biraz sonra herkes iki kişilik dünyalarına dönünce
    ben nasıl taşırım beni ve omuzlarımdaki yitik sevdayı?
    nefesini yüzümde duymadan gelir mi uykular?
    sabah olur mu?
    sen olur musun bir daha?...



    [​IMG]


    işte herkes gitti...
    yüzümde kalan son gülümseme de yalan oldu sonunda
    korkuya benzer duygularla tanıdım aşkın ikinci yüzünü
    ayrılığın şiirlerine hiç dokunmamıştım
    her şey seninle başladığından
    güzelliklerin bile adını koymamıştım
    hiç bir yasa seni benden koparamayacakken
    şimdi nasıl yaşarım sensiz?...



    [​IMG]


    ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!...
    ‘‘ve senden ayrılmakta güzeldir...‘‘ diyecek kadar
    kahraman olmadım hiç...
     
    2 kişi bunu beğendi.

  2. _Ezel_

    _Ezel_ Demirbaşlardan

    Katılım:
    30 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    4.865
    Beğenilen Mesajları:
    1.459
    Tuttuğu Takım:
    BEŞİKTAŞ
    Ce: Ben Işıkları Sönük Bir Evin Kapısını Hiç Açmadım Ki!

    ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!...
    ‘‘ve senden ayrılmakta güzeldir...‘‘ diyecek kadar
    kahraman olmadım hiç...


    ben çok açtım...:(Bir süre sonra alışıyor insan zamanla herşeye alıştığı gibi...

    Ellerine sağlık ciciş:)

     

  3. Aşk'a İnanmışt'ı

    Aşk'a İnanmışt'ı Genel Yönetici Staff Member

    Katılım:
    28 Mart 2008
    Mesajlar:
    23.250
    Beğenilen Mesajları:
    2.145
    Bulunduğu Yer:
    ŞANLIURFA
    Tuttuğu Takım:
    GALATASARAY
    Skype:
    fehmi56397
    Ce: Ben Işıkları Sönük Bir Evin Kapısını Hiç Açmadım Ki!

    soal ablacım
     

  4. hürrem sultan

    hürrem sultan Demirbaşlardan

    Katılım:
    25 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    1.704
    Beğenilen Mesajları:
    754
    Ce: Ben Işıkları Sönük Bir Evin Kapısını Hiç Açmadım Ki!

    saolun canlar
     

Sayfayı Paylaş