AŞK’A İNANMIŞ’TI
Aşk’a inanmış’tı sessizlik,sensizlik, çaresizlik,ayrılık
Aşk denen şey nedir?
Nasıl alabilirim?
Nerde bulabilirim?
Bunlar bile bilen bir aşka inanmış/lık varmıdır?
Dört soruya takılmıştır aşk…
‘’Aşka inanan yürekler varsa hayeldedir demiş yüreksizliğin.’’
Yaz gibi sıcak bir hayalde otururken,aşk az önce gelmişti,soğuklar üzerindeki kimsesizliğe…
Kimsesizlikler aldırmıyordu aciz halde doşalmaya,aciz/lik çaresizlikle tanışalı çok olmuştu. Oysa hayatta garantisiz aşklar vardı. Bitmeye gebe,hüzüne aç ve karamsarlığa inandıran aşklar vardı. Hep bitecekti,hep arkandan ağlayacaktı…
Aşk’a inanmış’tı sessizlik;
Sesini duyamadığın aşkların çilekeş halleriydi. Sesini ayrılığa sağanak olarak yazmak/tı.
Sözcüklerin anlamsız kaldığı halleri özlemesi vardı. Geceyi ağlayarak hissedenler korkak bir sessizliğe sığınmıştı ve ruhu gri nemle kaplı sisli bir öfkenin,sağırlığıyla ölmüştü sessizce aşk…
Hey aşk sessizce öl,sessizce sus artık…
Aşk’a inanmış’tı sensizlik;
Yalan dolu sinsi bir hastalık gelmişti sensizlikten gözlerime,gözlerim senin neredesininde…Yalnızlık bir avuç dolusu sensizlikle gömülmüştü toprağa,toprak iç çekişleri ile bağırmıştı. Bağrışmalar inanmış/tı sensizliğe,sensizlik henüz ceketini alıp çıkmamıştı bu aşktan…
Hey aşk lal olmuştu sensizlik sonunda…
Aşk’a inanmış’tı çaresizlik;
‘’Çaresizlik’’ saksıda kalmış bir kalp süsü,hiç kavuşturamadan küşmüştü. Küçülürdü tarih kadar yorğundu,kelepçeliydi istiritye kabuğuna ve gizlenmiş boğulası halleri sahteydi.
Hey aşk ayrı,gayrı yardan ayrı boğma artık…
Aşk’a inanmış’tı ayrılık;
Ayrılık gülmeyi unutturmuştu kendine,aşkın saflığını kirletmişlikten kendine hayaller kurmuştu. Oysa ayrılık yağmur gibi ağlamıştı uyku(suzluk)larımı …
Ya hayallerim uyanmadan neden bitmişti? Şimdi ayrılığın işkencesi gibidir dudaklarımdaki hüzün.Aci bir kıvrıma yenilmiştir aşk…Ayrılık bizi anlatmaya çalışırken gitmişti.
Hey aşk ayrılıkları aşka inandırma artık…
Aşk sana ayrılık diye bilirmiyim.
Aşk sana birkez daha kanabilirmiyim.
Aşk beni duyuyorsun değilmi,çok yalnızım.
Fehmi Ateş / 2009
Aşk’a inanmış’tı sessizlik,sensizlik, çaresizlik,ayrılık
Aşk denen şey nedir?
Nasıl alabilirim?
Nerde bulabilirim?
Bunlar bile bilen bir aşka inanmış/lık varmıdır?
Dört soruya takılmıştır aşk…
‘’Aşka inanan yürekler varsa hayeldedir demiş yüreksizliğin.’’
Yaz gibi sıcak bir hayalde otururken,aşk az önce gelmişti,soğuklar üzerindeki kimsesizliğe…
Kimsesizlikler aldırmıyordu aciz halde doşalmaya,aciz/lik çaresizlikle tanışalı çok olmuştu. Oysa hayatta garantisiz aşklar vardı. Bitmeye gebe,hüzüne aç ve karamsarlığa inandıran aşklar vardı. Hep bitecekti,hep arkandan ağlayacaktı…
Aşk’a inanmış’tı sessizlik;
Sesini duyamadığın aşkların çilekeş halleriydi. Sesini ayrılığa sağanak olarak yazmak/tı.
Sözcüklerin anlamsız kaldığı halleri özlemesi vardı. Geceyi ağlayarak hissedenler korkak bir sessizliğe sığınmıştı ve ruhu gri nemle kaplı sisli bir öfkenin,sağırlığıyla ölmüştü sessizce aşk…
Hey aşk sessizce öl,sessizce sus artık…
Aşk’a inanmış’tı sensizlik;
Yalan dolu sinsi bir hastalık gelmişti sensizlikten gözlerime,gözlerim senin neredesininde…Yalnızlık bir avuç dolusu sensizlikle gömülmüştü toprağa,toprak iç çekişleri ile bağırmıştı. Bağrışmalar inanmış/tı sensizliğe,sensizlik henüz ceketini alıp çıkmamıştı bu aşktan…
Hey aşk lal olmuştu sensizlik sonunda…
Aşk’a inanmış’tı çaresizlik;
‘’Çaresizlik’’ saksıda kalmış bir kalp süsü,hiç kavuşturamadan küşmüştü. Küçülürdü tarih kadar yorğundu,kelepçeliydi istiritye kabuğuna ve gizlenmiş boğulası halleri sahteydi.
Hey aşk ayrı,gayrı yardan ayrı boğma artık…
Aşk’a inanmış’tı ayrılık;
Ayrılık gülmeyi unutturmuştu kendine,aşkın saflığını kirletmişlikten kendine hayaller kurmuştu. Oysa ayrılık yağmur gibi ağlamıştı uyku(suzluk)larımı …
Ya hayallerim uyanmadan neden bitmişti? Şimdi ayrılığın işkencesi gibidir dudaklarımdaki hüzün.Aci bir kıvrıma yenilmiştir aşk…Ayrılık bizi anlatmaya çalışırken gitmişti.
Hey aşk ayrılıkları aşka inandırma artık…
Aşk sana ayrılık diye bilirmiyim.
Aşk sana birkez daha kanabilirmiyim.
Aşk beni duyuyorsun değilmi,çok yalnızım.
Fehmi Ateş / 2009