GÜLGÜZeLi
Üye
Yıllar olmuştu mahalleye uğramayalı sokağa girdiğinde bir değişik gelmişti gözüne bir çok tek katlı ev şimdi apartman olmuştu kimisi de yıkılmak üzereydi.Evlerine yaklaştığında yüreği titredi bir çok olaya şahit olmuştu bu ev onun çocukluğunun en güzel günleri bu evde geçmişti.Babasının memur oluşu sebebiyle başka şehire gitmişlerdi.Evde dedesi kalmıştı bırakmam demişti evini bırakmadıda.Cenazesi bu evden çıkmıştı dedesinin bir anda dedesi aklına geldi Heybetli iri cüsseli bir adamdı.Ölmeden önce ne kadar zayıflamıştı.Cenaze kaldırıldıktan sonra uğramamıştı bu eve
Annesi ve babası yazları gelip kalıyorlardı ama o maziyi unutmak istermişçesine kaçıyordu bu evden.Tadilatlarla hep babası uğraşmıştı.Babam dedi içinde satmadı gitti şurayı...
Kapıda bunları düşünüyordu eve yaklaştı kapıyı açtı.İçeriden dışarıya bir anda rutubet ve yılların eskiliği bu kokuyu özlemişti doya doya içine çekti.Hiç değişmemiş dedi.Bahçeye çıktı kömürlük yıkılmıştı her sene bisikletini kışın oraya koyarlardı bir umut gitti ama bulamadı biraz hüzün çüktü yüreğine
Ahh baba ahh bari onu satmasaydın dedi
Eve geri döndü odaları bir bir gezmeye başladı dedesinin odasına girdi.Dedesinin yattığı divana baktı.Gülümsedi sanki karşısında dedesi vardı ona bakıp bunca yıl neden gelmedin küstüm diyordu sanki surat ifadesi yanağına düşen göz yaşı ile kendine gelmişti çıktı mutfağa yöneldi.Biraz oraya baktı ve kendi odasının önünde durmuştu.kapı eskimişti kapının kenarına baktı her sene çizdiği boyunun uzayıp uzamadığını kontrol ettiği çizfiler duruyordu birden kapıya yanaştı bir kıyaslama yaptı epey uzamışım dedi.Kpaıyı açıp içeri girdi.Yattığı divan karşıdaydı dolaplar ders yaptığı masa herşey yerli yerinde duruyordu dolaba baktı üstünde sakızlardan topladığı çizgifilm kahramanları zamanın futbolcularının resimleri yapıştırılıydı.Ahh dedi o kadar topladım şunları bir hediye bile çıkmadı.
Yatağa oturdu karşısında takvimi gördü.Takvime odaklandı bir anda tarihe baktı şaşkınlığı daha da artmıştı yıllardır bir yaprak bile koparmamışlarıd takvimden dedesi de dokunmamıştı takvime o an daha da derin düşünmeye başladı takvimde ki tarih bir ayrılığın tarihiydi...
Çocukluk aşkından ayrılmıştı o gün kız arkadaşı gidince söz vermişti kendine o bu evde olduğu sürece o takvim o duvarda o günde asılı duracaktı ama bunu dedesinden başkasına dememişti.Ahh dede yine tutamadın söyledin anneme dedi.
Yatağın yanından pencereyi araladi o kadar yıl geçmesine rağmen direk karşı pencereye baktı.Sanki bir an da pencere aralanıp bakacaktı sevgilisi ümit etti ama yanıldı ev çoktan viraneye dönmüştü.Tabela asılıyda yakında inşaat başlıyacaktı.
Takvime döndü baktı o gün ayrılığa hazırlanıp kalkmıştı birden o günde buldu kendini...
Sevgilisi o gün taşınmıştı mahalleden son kez bakmışlardı birbirlerine doyasıya gözleriyle sarılmışlardı...
Herşey çok güzel gidiyordu lise sona geçmişti çocuk kızda aynı durumdaydı okul bitecekti bir sene sonra planlar yapıyorlardı üniversiteye gidecekelrdi beraber aynı okul aynı bölüm hiç ayrılmayacaklardı bir an olsun bile..
Bazı akşamlar uzun uzun anlatırdı dedesine kız arkadaşını dedesi gelin diye bahsettimi hoşuna gidiyordu..
Nasıl gitmesin ki onla evlenmeyi çok istiyordu üniversite bitsin hemen evleneceklerdi.
Bu sırrı bir dedesi biliyordu zaten en iyi sırdaşı o olmuştu bunca sene bir arkadaş gibiydiler.Kızın babası emekli olmuştu ve memleketine dönmek istiyordu.Evi satmışlardı artık taşınabilirlerdi.
Kız çocuğa bunu söylediğin de çocuk çıldıracak gibi olmuştu deliye dönmüştü.Bir şey söylemeden eve koşmuştu odasına çıkıp ağlamıştı yemek yememişti.Durumu anlayan dedesi yanına çıktı oturdu çocuk tam lafa başlıyacakken dedesi sus işareti yaptı.Çocuk şaşırmıştı dedesi biliyordu.O an dedesine kızmıştı bildiği halde nedne söylememişti ki.Dedisi sabır etmesini daha yaşının küçük olduğunu söylemişti hem adresi biliyorlardı okullrı bitince isteriz oğlum dedi.Gelinimi kimselere verdirmem ben dedi.Çocuk biraz sakinleşir gibi olmuştu ama artık göremiyecekti sık sık sustu.
Konuşmuyordu sadece artık gideceği günü bekliyordu sevgilisinin sayılı gün az kalmıştı günler adeta saniye dönmüş gibiydi çok hızlı geçiyordu.Ayrılmadan bir gün önce son kez görüştüler hediye verdiler söz verdiler unutmayacaklardı birbirlerini ara sıra para bulunca arayacaklardı ve her ay düzenli mektup atacaklardı birbirlerine baktılar birbirlerine gözler ayrılmak istemiyordu ama karanlık oluyordu gitmeliyim dedi kız ve rica da bulundu sarılmak yok
sarılırsam bırakamam seni dedi çektiğim acı ıstıraba dönüşür çocuk peki demişti sadece toka yapıp son kez öptüler birbirlerini.
Eve döndüler yemekler yendi hemen odasına koştu çocuk penceresini açtı.Mahallenin elektrik direğinde ki ışık bir yanıp bir sönüyordu o gün oda bir şeyler anlamıştı sanki hiç sönmemişti.Karşı pencereye baktı kız da pencereydi o gün sabaha kadar baktılar. birbirlerine ağladıklarını belli etmiyorlardı birbirlerine gülümsüyorlardı birbirlerine çaktırmadan gözyaşlarını silerken...
dayanmamıştı gözleri uykuzsuzluğa sabaha doğru pencere camında uyuya kalmışlardı.
Çocuk sabah sokaktan gelen seslere uyanmıştı hamallar gelmiş eşyaları taşıyorladı.Ayrılık saniye saniye geliyordu artık.Kamyona eşyaları yerleştirip komşularla vedaştılar çocuk çıkmadı kaldırmamıştı küçük yüreği kız gitmeden bir kağıt bırakmıştı çocuğun dedesine veda ederken...
kamyona bindiler hareket edecekelrdi artık.Kıza gözlerini kırpmadan bakışıyordu çocuk ayrılığa hazırlanıyorlardı artık çocuk kendini ne kadar alıştırmak istesede yüreğine alıştıramıyordu ayrılığı.
Ayrılık başlamıştı kamyonun hareketiyle gözlerin hazırlandığı ayrılığa gözyaşları hazır değildi henüz dökülmeye başlamıştı gözlerinden çocuğun...
Dedesi gelmişti yanına kağıdı verdi bir şey söylemeden çıktı odadan
Çocuk mektuba baktı şiir yazılıydı kağıtta
Ne kadar uzağa gidersem gideyim
seni bir asırda görmesem hep aklımdasın
herkes ne kadar ayrılığa hazırlansada
ben sana kavuşacağım güne hazırlanıyorum
dilim ayrılık desede
gönlüm izin vermiyor
bu gözlerim senden başkasına
bakmaz ...
sen benim ulaşamıyacağım aşkımsın....
Mektubu okudu dayanamıyordu artık hıçkırığa boğulmuştu.Yol bir gün sürecekti anlaşmışlardı gidince en yakın postahaneden arayacaktı.Çocuk günün geçmesini istiyordu.Sabah olup kalktığında takvime bakmıştı...
Artık bu saatlerde ara diye düşündü.Hemen kalktı bekledi telefonu çalmadı telefon.Saatler geçtikçe çalmıyordu hala inat ediyordu sanki telefon..
Akşam babası işten elinde gazete suratı değişik bir ifadeyle gelmişti şaşırdı.Yine işyerinde kavga etti sanırım dedi.Yemeğe oturdular ama hala gözü telefondaydı babası ve annesi fısıldarak konuşuyordu çocuk ne konuştuklarını anlamaya çalışırken dedisi lafa girdi dikkatini dağıttı çocuğun telefon hala çalmadı kendi kendi tutamayarak..
Babası üzgün ve bitkin bir ifadeyle çalmıyacak dedi.Çock şaşırdı bir gün oldu baba dedi..Babası lafını yineledi..
Annesi girdi söze
Oğlum Halil amcanlar yolda giderken karşıdan gelen kamyonla çarpışmışlar hepsi vefat etmiş dedi
Çocuk inanmadığını söyleyince babası gazeteyi okumasını söylemişti.Çocuk haberi bilmem kaç kez okumuştu ama olamaz diyordu olamaz gerçekle yüzleştiğinde söz vermişti kendine o takvim o orda oturuduğu sürece o tarihte orda kalacaktı.....
Çocuk ayağa kalktı fatiha okuyarak son kez odaya bakarak bir daha girmemek üzere odadan çıktı
GAME_OVER
Annesi ve babası yazları gelip kalıyorlardı ama o maziyi unutmak istermişçesine kaçıyordu bu evden.Tadilatlarla hep babası uğraşmıştı.Babam dedi içinde satmadı gitti şurayı...
Kapıda bunları düşünüyordu eve yaklaştı kapıyı açtı.İçeriden dışarıya bir anda rutubet ve yılların eskiliği bu kokuyu özlemişti doya doya içine çekti.Hiç değişmemiş dedi.Bahçeye çıktı kömürlük yıkılmıştı her sene bisikletini kışın oraya koyarlardı bir umut gitti ama bulamadı biraz hüzün çüktü yüreğine
Ahh baba ahh bari onu satmasaydın dedi
Eve geri döndü odaları bir bir gezmeye başladı dedesinin odasına girdi.Dedesinin yattığı divana baktı.Gülümsedi sanki karşısında dedesi vardı ona bakıp bunca yıl neden gelmedin küstüm diyordu sanki surat ifadesi yanağına düşen göz yaşı ile kendine gelmişti çıktı mutfağa yöneldi.Biraz oraya baktı ve kendi odasının önünde durmuştu.kapı eskimişti kapının kenarına baktı her sene çizdiği boyunun uzayıp uzamadığını kontrol ettiği çizfiler duruyordu birden kapıya yanaştı bir kıyaslama yaptı epey uzamışım dedi.Kpaıyı açıp içeri girdi.Yattığı divan karşıdaydı dolaplar ders yaptığı masa herşey yerli yerinde duruyordu dolaba baktı üstünde sakızlardan topladığı çizgifilm kahramanları zamanın futbolcularının resimleri yapıştırılıydı.Ahh dedi o kadar topladım şunları bir hediye bile çıkmadı.
Yatağa oturdu karşısında takvimi gördü.Takvime odaklandı bir anda tarihe baktı şaşkınlığı daha da artmıştı yıllardır bir yaprak bile koparmamışlarıd takvimden dedesi de dokunmamıştı takvime o an daha da derin düşünmeye başladı takvimde ki tarih bir ayrılığın tarihiydi...
Çocukluk aşkından ayrılmıştı o gün kız arkadaşı gidince söz vermişti kendine o bu evde olduğu sürece o takvim o duvarda o günde asılı duracaktı ama bunu dedesinden başkasına dememişti.Ahh dede yine tutamadın söyledin anneme dedi.
Yatağın yanından pencereyi araladi o kadar yıl geçmesine rağmen direk karşı pencereye baktı.Sanki bir an da pencere aralanıp bakacaktı sevgilisi ümit etti ama yanıldı ev çoktan viraneye dönmüştü.Tabela asılıyda yakında inşaat başlıyacaktı.
Takvime döndü baktı o gün ayrılığa hazırlanıp kalkmıştı birden o günde buldu kendini...
Sevgilisi o gün taşınmıştı mahalleden son kez bakmışlardı birbirlerine doyasıya gözleriyle sarılmışlardı...
Herşey çok güzel gidiyordu lise sona geçmişti çocuk kızda aynı durumdaydı okul bitecekti bir sene sonra planlar yapıyorlardı üniversiteye gidecekelrdi beraber aynı okul aynı bölüm hiç ayrılmayacaklardı bir an olsun bile..
Bazı akşamlar uzun uzun anlatırdı dedesine kız arkadaşını dedesi gelin diye bahsettimi hoşuna gidiyordu..
Nasıl gitmesin ki onla evlenmeyi çok istiyordu üniversite bitsin hemen evleneceklerdi.
Bu sırrı bir dedesi biliyordu zaten en iyi sırdaşı o olmuştu bunca sene bir arkadaş gibiydiler.Kızın babası emekli olmuştu ve memleketine dönmek istiyordu.Evi satmışlardı artık taşınabilirlerdi.
Kız çocuğa bunu söylediğin de çocuk çıldıracak gibi olmuştu deliye dönmüştü.Bir şey söylemeden eve koşmuştu odasına çıkıp ağlamıştı yemek yememişti.Durumu anlayan dedesi yanına çıktı oturdu çocuk tam lafa başlıyacakken dedesi sus işareti yaptı.Çocuk şaşırmıştı dedesi biliyordu.O an dedesine kızmıştı bildiği halde nedne söylememişti ki.Dedisi sabır etmesini daha yaşının küçük olduğunu söylemişti hem adresi biliyorlardı okullrı bitince isteriz oğlum dedi.Gelinimi kimselere verdirmem ben dedi.Çocuk biraz sakinleşir gibi olmuştu ama artık göremiyecekti sık sık sustu.
Konuşmuyordu sadece artık gideceği günü bekliyordu sevgilisinin sayılı gün az kalmıştı günler adeta saniye dönmüş gibiydi çok hızlı geçiyordu.Ayrılmadan bir gün önce son kez görüştüler hediye verdiler söz verdiler unutmayacaklardı birbirlerini ara sıra para bulunca arayacaklardı ve her ay düzenli mektup atacaklardı birbirlerine baktılar birbirlerine gözler ayrılmak istemiyordu ama karanlık oluyordu gitmeliyim dedi kız ve rica da bulundu sarılmak yok
sarılırsam bırakamam seni dedi çektiğim acı ıstıraba dönüşür çocuk peki demişti sadece toka yapıp son kez öptüler birbirlerini.
Eve döndüler yemekler yendi hemen odasına koştu çocuk penceresini açtı.Mahallenin elektrik direğinde ki ışık bir yanıp bir sönüyordu o gün oda bir şeyler anlamıştı sanki hiç sönmemişti.Karşı pencereye baktı kız da pencereydi o gün sabaha kadar baktılar. birbirlerine ağladıklarını belli etmiyorlardı birbirlerine gülümsüyorlardı birbirlerine çaktırmadan gözyaşlarını silerken...
dayanmamıştı gözleri uykuzsuzluğa sabaha doğru pencere camında uyuya kalmışlardı.
Çocuk sabah sokaktan gelen seslere uyanmıştı hamallar gelmiş eşyaları taşıyorladı.Ayrılık saniye saniye geliyordu artık.Kamyona eşyaları yerleştirip komşularla vedaştılar çocuk çıkmadı kaldırmamıştı küçük yüreği kız gitmeden bir kağıt bırakmıştı çocuğun dedesine veda ederken...
kamyona bindiler hareket edecekelrdi artık.Kıza gözlerini kırpmadan bakışıyordu çocuk ayrılığa hazırlanıyorlardı artık çocuk kendini ne kadar alıştırmak istesede yüreğine alıştıramıyordu ayrılığı.
Ayrılık başlamıştı kamyonun hareketiyle gözlerin hazırlandığı ayrılığa gözyaşları hazır değildi henüz dökülmeye başlamıştı gözlerinden çocuğun...
Dedesi gelmişti yanına kağıdı verdi bir şey söylemeden çıktı odadan
Çocuk mektuba baktı şiir yazılıydı kağıtta
Ne kadar uzağa gidersem gideyim
seni bir asırda görmesem hep aklımdasın
herkes ne kadar ayrılığa hazırlansada
ben sana kavuşacağım güne hazırlanıyorum
dilim ayrılık desede
gönlüm izin vermiyor
bu gözlerim senden başkasına
bakmaz ...
sen benim ulaşamıyacağım aşkımsın....
Mektubu okudu dayanamıyordu artık hıçkırığa boğulmuştu.Yol bir gün sürecekti anlaşmışlardı gidince en yakın postahaneden arayacaktı.Çocuk günün geçmesini istiyordu.Sabah olup kalktığında takvime bakmıştı...
Artık bu saatlerde ara diye düşündü.Hemen kalktı bekledi telefonu çalmadı telefon.Saatler geçtikçe çalmıyordu hala inat ediyordu sanki telefon..
Akşam babası işten elinde gazete suratı değişik bir ifadeyle gelmişti şaşırdı.Yine işyerinde kavga etti sanırım dedi.Yemeğe oturdular ama hala gözü telefondaydı babası ve annesi fısıldarak konuşuyordu çocuk ne konuştuklarını anlamaya çalışırken dedisi lafa girdi dikkatini dağıttı çocuğun telefon hala çalmadı kendi kendi tutamayarak..
Babası üzgün ve bitkin bir ifadeyle çalmıyacak dedi.Çock şaşırdı bir gün oldu baba dedi..Babası lafını yineledi..
Annesi girdi söze
Oğlum Halil amcanlar yolda giderken karşıdan gelen kamyonla çarpışmışlar hepsi vefat etmiş dedi
Çocuk inanmadığını söyleyince babası gazeteyi okumasını söylemişti.Çocuk haberi bilmem kaç kez okumuştu ama olamaz diyordu olamaz gerçekle yüzleştiğinde söz vermişti kendine o takvim o orda oturuduğu sürece o tarihte orda kalacaktı.....
Çocuk ayağa kalktı fatiha okuyarak son kez odaya bakarak bir daha girmemek üzere odadan çıktı
GAME_OVER