karakaya058
Üye
Hayatım acı cüzzamı, senden bulaştı geleceğime. Adım atarken ezdiğin, bütün bir geçmişi taşıyorsun gölgende. Farkında değilsin! Bulanmadan kusmadan, bildiğimden şaşmadan yaşatmayı denedim içimdeki sevgiyi, olmadı. Ayrılığa ayarlı hüzün saatinin tiktakında yürüdü gençliğim. Ve kayıp kan dolu avuçlarımdan ömrüm. Geçmişte büyüttüğü sözlerinin altında kurşuna dizildi gözlerim. Yalandan bir mutluluk hapsinin içinde kaldı sancılı kalbim. Acımın sebebi sendin. Sabrımın son damlasını da aldın bu gün gözlerimden. Sıktım yumruğumu, ardın sıra dağılacak sağlam duvarım kalmadı. Yıkıldı üzerime bildiğim herşey. Bir enkaz yığını şehrim. Altında ben, üzerinde gidişinin fırtınası. Bu sahtekar gidişin adına ayrılık dedik ya seninle. Bir cinayet sebebi bu vurgun yalnızlık. Kalbimden çıktığın yere sehpanı hazırladı. Her davada kırıldı, mürekkebi kan kalemin. Haydi şimdi çek cezanı. Boynuna ilmek olsun akıttığım gözyaşları. Ve bugün içimin sol köşesinde, ayrılık astı seni bende...
Yalnızlığın üzerine düştü bedenim. Nerdesin. Bir el verde çek acılara ittiğin ıssız yüreği bu dertten. Ne yaparsın. Ağlanacak halde, ağlayanım yok benim. Bu gam tuzlu deryada sarılacak yılanım oldun, uzattım elimi hep bir boşluk karşıladı beni, boğuldum. Yıkılmaya yüz tutmuş bu beden. Deprem vurdu kalbimi, çatladı tüm sevgiler. İç kırıklıklarıyla dolu hayatımın artçı sarsıntıları vuruyor şimdi beni. Ayrılığın elinden tuttum, yürüyorum infazıma. Esaretim elinde aşkın. Kelepçelendim hep karşılıksızlığına. Uykularım kefareti oldu mahpusluğumun. Sabah ezanlarında bitirdim günü. Dayansa gözlerim aslında biraz daha kalırdım yalnızlığımla. Yazılan kelimelerde can buldu isyanım. Bir nefes dumanda gömülü kaldı efkarım. İliklerime işlemiş ihanetini hangi bıçak yarası akıtır içimden. Ve hangi acı acına denk düşer, bilmiyorum. Damarlarıma karışmış büyük bir veba. Panzehiri sende kaldı. Sömür hadi kalbimi ve ateşe attığın bu adamı. Karaborsaya düşür çaremi. Ve bir can değer biç hiçliğine. Uzadı ömrüm, acılarım çoğaldı. Bak güneşte doğmuyor artık, oda usandı. Üzerimde karanlığım var yaralarımı gizleyen. Ve köşede yalnızlığım, sensizliğimi gözleyen. Hasret sarmalamaya başladı, vuslat kaçtı. Dertleşiyorum boşluğumla, yalnızlık ağladı. Ve ayrılık astı beni. Ölüm hakiki bu aşkta. Aldığım son nefes, gözlerimdeki vasiyetsizliğim. Ve ayrılık astı kendini, içimde kaldı düşlerim...
Ahmet KARAKAYA
Yalnızlığın üzerine düştü bedenim. Nerdesin. Bir el verde çek acılara ittiğin ıssız yüreği bu dertten. Ne yaparsın. Ağlanacak halde, ağlayanım yok benim. Bu gam tuzlu deryada sarılacak yılanım oldun, uzattım elimi hep bir boşluk karşıladı beni, boğuldum. Yıkılmaya yüz tutmuş bu beden. Deprem vurdu kalbimi, çatladı tüm sevgiler. İç kırıklıklarıyla dolu hayatımın artçı sarsıntıları vuruyor şimdi beni. Ayrılığın elinden tuttum, yürüyorum infazıma. Esaretim elinde aşkın. Kelepçelendim hep karşılıksızlığına. Uykularım kefareti oldu mahpusluğumun. Sabah ezanlarında bitirdim günü. Dayansa gözlerim aslında biraz daha kalırdım yalnızlığımla. Yazılan kelimelerde can buldu isyanım. Bir nefes dumanda gömülü kaldı efkarım. İliklerime işlemiş ihanetini hangi bıçak yarası akıtır içimden. Ve hangi acı acına denk düşer, bilmiyorum. Damarlarıma karışmış büyük bir veba. Panzehiri sende kaldı. Sömür hadi kalbimi ve ateşe attığın bu adamı. Karaborsaya düşür çaremi. Ve bir can değer biç hiçliğine. Uzadı ömrüm, acılarım çoğaldı. Bak güneşte doğmuyor artık, oda usandı. Üzerimde karanlığım var yaralarımı gizleyen. Ve köşede yalnızlığım, sensizliğimi gözleyen. Hasret sarmalamaya başladı, vuslat kaçtı. Dertleşiyorum boşluğumla, yalnızlık ağladı. Ve ayrılık astı beni. Ölüm hakiki bu aşkta. Aldığım son nefes, gözlerimdeki vasiyetsizliğim. Ve ayrılık astı kendini, içimde kaldı düşlerim...
Ahmet KARAKAYA