karakaya058
Üye
Sana hasret dakikaları nasıl sayar aklım. Her saniyesinde binbir özlem doğururken zaman, gözlerindeki parıltıya karanlık kalmışım. Bir hiçlikten geldim, kabul edermisin beni cennetine. Gülmeye yaban kalmış bu suret, gülüşüne amade olmayı seviyor en çok bilesin.Bilinmezi oynuyordum oysa sende.Saklı tutmayı seçmiştim avaz avaz bağırılası herşeyimi.Ulu orta duruyordum gözlerinin önünde,ama hep bir başımaydım. Yanıbaşımda sen,yalnız başıma ben vardım.Günlerce sustum.Yaşamaya çalıştım ve hep yaşatabilmeyi düşlüyordum senin geçmişte öldürdüklerini. Şimdi bu yaslı halime bak biraz,ve görmeyi dene gizlemeye çalıştıklarımı.Artık bu 'giz'e sabrım kalmadı,saklayamıyorum seni...
Hayal bile edemezdim belki bu kadar çok şeyi bu ömürde.Bir sihirli değnekmi değmişti acıyan yanlarıma.Kanıyordum,sızlıyordu yaralarım.Yeni bir sevdaya bürünüyordum seninle birlikte,bilmiyordun. Nadasa bıraktığım yüreğime sen ekmişim,haberim yok.Bak,yeşeriyorsun bu bedenin her bir hücresinde. Ve sana yakınlaştıkça büyüyordun gözümde.Yeter,sığdıramıyorum,ve saklayamıyorum artık seni kendimde. Artık bu sessizliğe sabrım kalmadı, 'sus'amıyorum seni..
Bir kördüğümsün bende.Çözmeye çalıştıkça daha çok bağlanıyorum sana.Hangi yana baksam sen, ve umutsuzluğum oluyorsun bazen,içimdeki sırda boğuldukça.Yakıyor hasretin.Vuslatının hasretinedir can çekişlerim. Ama kirpik uçlarında ölmeyi çoktan göze almışım.Hadi bak yüzüme.Batır gözlerini içimin en derinine.Ölsün senden önce yaşattığım acılar,hüzünler. Yaralı yüreğimde acılardan arındırdığım,kırıkları kaynamamış bir hayat vaat ediyorum sana.Orada seni kocaman bir aşk karşılayacak,ve ölümüne bir ömür. Gözyaşında boğulduğum.Arsızlığımdın bu hayatta.Saklayamadığım ne varsa içinde hep sen vardın.Avuçlarıma sığdıramadım seni, ki yüreğimden nasıl bekliyorum gizlemesini.Düşlerimi açığa vuruyor kalp atışlarım.Korkuyorum ilk defa.Sen kabuk bağlamamış bir yarayı taşırken, infazını bekleyen birini kabul edermiydin hayatına.Korkularım dizginleyemiyor sana birikmiş çığ'ları.Ve artık bu sırra sabrım kalmadı,tutamıyorum beni..
Söylesene...
Yanyana dururken birkaç dünya uzaklara dalıp gitmelerinmiydi sana olan hasretim? Acaba senin benden uzaklara çevirdiğin gözlerinemiydi esaretim? Bir kalp ağrısını gizlerken, hep bir ağrıyı dindirmekti oysa sendeki yoklukta varoluş sebebim. Olsun. Sen herşeyime sebebim kal, sende sebepsiz kalsın benliğim.Özlemekmidir seni düşünmek,yoksa beklemekmidir gelişini özlemek,bilmiyorum.Yinede varsın adı hasret olsun yokluğunun.Benim vuslatım seni düşlemek.Ben bütün geleceğimi sana süslerken,acaba mahrum edermisin beni kendinden.Gördüğüm senli düşlerimden alıyorum hevesimi.Yokluğunda ölmek,yada acılara gömülmekti akıbetim.Ve biliyorumki; uğruna yürüdüğüm yolda acı çekmek,ölmeyi istemekten daha çok cesaret ister.Esaretimdir cesaretime sebebim.Bilki,özgürlüğün zindanında yüreğime vurulan kelepçemsin.Anahtarı dilinde.Ne olur,sökme beni senden.Hayalini işlediğim gözlerime izin veriyorum bu gece.Ve erkenden yol alıyorum içinde sen olan düş bahçesine.Hadi,sende kapat gözlerini şimdi.Başını omuzuma yasladığın o yerde,avucumda sevdamı,gözlerimde umudu taşıyorum.Cesaretin varsa iyi bak,yüreğimden seni kanıyorum.Ve artık bu sırra sabrım kalmadı,duy; Seviyorum seni...
Ahmet KARAKAYA
Hayal bile edemezdim belki bu kadar çok şeyi bu ömürde.Bir sihirli değnekmi değmişti acıyan yanlarıma.Kanıyordum,sızlıyordu yaralarım.Yeni bir sevdaya bürünüyordum seninle birlikte,bilmiyordun. Nadasa bıraktığım yüreğime sen ekmişim,haberim yok.Bak,yeşeriyorsun bu bedenin her bir hücresinde. Ve sana yakınlaştıkça büyüyordun gözümde.Yeter,sığdıramıyorum,ve saklayamıyorum artık seni kendimde. Artık bu sessizliğe sabrım kalmadı, 'sus'amıyorum seni..
Bir kördüğümsün bende.Çözmeye çalıştıkça daha çok bağlanıyorum sana.Hangi yana baksam sen, ve umutsuzluğum oluyorsun bazen,içimdeki sırda boğuldukça.Yakıyor hasretin.Vuslatının hasretinedir can çekişlerim. Ama kirpik uçlarında ölmeyi çoktan göze almışım.Hadi bak yüzüme.Batır gözlerini içimin en derinine.Ölsün senden önce yaşattığım acılar,hüzünler. Yaralı yüreğimde acılardan arındırdığım,kırıkları kaynamamış bir hayat vaat ediyorum sana.Orada seni kocaman bir aşk karşılayacak,ve ölümüne bir ömür. Gözyaşında boğulduğum.Arsızlığımdın bu hayatta.Saklayamadığım ne varsa içinde hep sen vardın.Avuçlarıma sığdıramadım seni, ki yüreğimden nasıl bekliyorum gizlemesini.Düşlerimi açığa vuruyor kalp atışlarım.Korkuyorum ilk defa.Sen kabuk bağlamamış bir yarayı taşırken, infazını bekleyen birini kabul edermiydin hayatına.Korkularım dizginleyemiyor sana birikmiş çığ'ları.Ve artık bu sırra sabrım kalmadı,tutamıyorum beni..
Söylesene...
Yanyana dururken birkaç dünya uzaklara dalıp gitmelerinmiydi sana olan hasretim? Acaba senin benden uzaklara çevirdiğin gözlerinemiydi esaretim? Bir kalp ağrısını gizlerken, hep bir ağrıyı dindirmekti oysa sendeki yoklukta varoluş sebebim. Olsun. Sen herşeyime sebebim kal, sende sebepsiz kalsın benliğim.Özlemekmidir seni düşünmek,yoksa beklemekmidir gelişini özlemek,bilmiyorum.Yinede varsın adı hasret olsun yokluğunun.Benim vuslatım seni düşlemek.Ben bütün geleceğimi sana süslerken,acaba mahrum edermisin beni kendinden.Gördüğüm senli düşlerimden alıyorum hevesimi.Yokluğunda ölmek,yada acılara gömülmekti akıbetim.Ve biliyorumki; uğruna yürüdüğüm yolda acı çekmek,ölmeyi istemekten daha çok cesaret ister.Esaretimdir cesaretime sebebim.Bilki,özgürlüğün zindanında yüreğime vurulan kelepçemsin.Anahtarı dilinde.Ne olur,sökme beni senden.Hayalini işlediğim gözlerime izin veriyorum bu gece.Ve erkenden yol alıyorum içinde sen olan düş bahçesine.Hadi,sende kapat gözlerini şimdi.Başını omuzuma yasladığın o yerde,avucumda sevdamı,gözlerimde umudu taşıyorum.Cesaretin varsa iyi bak,yüreğimden seni kanıyorum.Ve artık bu sırra sabrım kalmadı,duy; Seviyorum seni...
Ahmet KARAKAYA