Hayal bu ya… Hayal ettim olur diyerek, yazıyorum bunu sana… Bembeyaz bulutlar üzerindeyiz; elin
elimde, oturmuşuz bulutlara… Etrafta üstümüzdeki buluttan başka bulut yok ama. O da güneşten seni
korusun diye gölgelik… İyi korusun diye yağmur yağan yerlerden ödünç aldım; koyuluğu oradan.
Hayalimdeki tek koyuluk bu. Eli elimdeki ışık kaynağı güzel yıldız, koyuluğu da unutturuyor hayal
boyunca.Kuşlar geçiyor yanımızdan, aşkımızı ötüyorlar. Bir adımlık aramız var onlarla; kuşlar
bembeyazlar, kuşlar rüzgarla sevişiyorlar, kuşlar aşkımızı haber ediyorlar. Çok neşeli bu kuşlar,
tıpkı elindeki elim gibi; tıpkı elimdeki elin gibi. Kuşlar bize eşlik ediyorlar; bulutlarımızla
sevişen rüzgar yönündeki ivmeye doğru.Altımızda sahil şeridi, şeridin kök tutan tarafında
harikulade şehir izleri. Şehrin izlerindeki yeşillik, şeridin öteki tarafındaki maviyle bütünleşik.
Meyve bahçeleri ile birlikte yaprakları iğneli ve düz, yeşilin yeşile ait tüm tonları tuvaldeki;
mavi, tuvalden almış yeşilini, yeşil iade etmiş maviliğe derinliğini. İşaret ediyorsun diğer elinle
bana, gözüne takılan meyveyi; elimi uzatıyorum buluttan denize doğru, alıyorum meyveyi, veriyorum
güneş görsün diye. Güneşe temas eden meyve büyüyor, bereketine bereket katıyor elinde; ye beni diye
yalvarıyor sana. Bencelliğine bakar mısın şunun: Elinde bu kadar büyürsem, içinde ne olurum diye
merakla. Acıktın biliyorum; meyveler tutuyorum denizden sana, açlığını bastıyorsun. Yerken, seni ve
ellerini seyrediyorum; ben ellerinden besleniyorum.
Şehrin insanları, işi gücü bırakmış bizi seyrediyorlar. Hepsinin başı gökte; aşka gelen şairler,
toprağı eğiten köylüler, ders veren öğretmenler, derse devam eden öğrenciler… Bizi yazıyorlar, bizi
öğretiyorlar, bizden öğreniyorlar. Hepsine selam veriyoruz, deliriyorlar mutluluktan. Onların
mutlulukları yüzümüzde ve gözlerimizde; gözlerimizse birbirimizde. Ellerimiz her zamanki
yerinde.Durduruyoruz zamanı birbirimizle. Sonsuzluğu dolduruyoruz, yetmiyor sonsuzluğa şerit
çekiyoruz; zamansızlığı yerinde bırakıp, sonsuzluğun öteki tarafını yaşıyoruz. Bulutlarımız bizimle,
şeridin sen tutan tarafında… Aynı yerde bizimle kuşlar da, rüzgar da, deniz de, yeşil de. Sen,
güzelliğinle içimi eritiyorsun; eriyip kendi içimde soğuyup tekrar diriliyorum. Asla elini
bırakmıyorum. Boyutlar çarpıyor ikimize; biz bulutlar üzerinde, vız gelir ikimize. Çarpıp
dağılıyorlar, yeni galaksiler yaratıyorlar; içlerinde aşkımızın tüm hacimleri, gök cisimleri.
Hepsine yeşiller, maviler, rüzgar ve beyaz kuşlar koyuyorsun tek elinle. İçlerinde insan yok;
keşfetmeliler dünyadakiler, milyarlarca yıl sonra, bizden öğrendikleri aşkla. Yetiştirirler
meyvelerini yerleşmeleriyle; meyve bahçelerinde.
Bulutum hep beyaz, güneşim hayali kıskandırır gerçeklikte. Kuşlar da, mavi, yeşil, rüzgar… Hep
öyle!
Varsay yazdım bugün gerçeği hayalle. Gözlerim sende. Gözlüyorum gözlerimi gözlerinle. En büyük
yıldız sen, leke hep içimde. Ellerimiz her dem aynı yerde. Ellerinde, bembeyaz bulutlar üzerinde…
elimde, oturmuşuz bulutlara… Etrafta üstümüzdeki buluttan başka bulut yok ama. O da güneşten seni
korusun diye gölgelik… İyi korusun diye yağmur yağan yerlerden ödünç aldım; koyuluğu oradan.
Hayalimdeki tek koyuluk bu. Eli elimdeki ışık kaynağı güzel yıldız, koyuluğu da unutturuyor hayal
boyunca.Kuşlar geçiyor yanımızdan, aşkımızı ötüyorlar. Bir adımlık aramız var onlarla; kuşlar
bembeyazlar, kuşlar rüzgarla sevişiyorlar, kuşlar aşkımızı haber ediyorlar. Çok neşeli bu kuşlar,
tıpkı elindeki elim gibi; tıpkı elimdeki elin gibi. Kuşlar bize eşlik ediyorlar; bulutlarımızla
sevişen rüzgar yönündeki ivmeye doğru.Altımızda sahil şeridi, şeridin kök tutan tarafında
harikulade şehir izleri. Şehrin izlerindeki yeşillik, şeridin öteki tarafındaki maviyle bütünleşik.
Meyve bahçeleri ile birlikte yaprakları iğneli ve düz, yeşilin yeşile ait tüm tonları tuvaldeki;
mavi, tuvalden almış yeşilini, yeşil iade etmiş maviliğe derinliğini. İşaret ediyorsun diğer elinle
bana, gözüne takılan meyveyi; elimi uzatıyorum buluttan denize doğru, alıyorum meyveyi, veriyorum
güneş görsün diye. Güneşe temas eden meyve büyüyor, bereketine bereket katıyor elinde; ye beni diye
yalvarıyor sana. Bencelliğine bakar mısın şunun: Elinde bu kadar büyürsem, içinde ne olurum diye
merakla. Acıktın biliyorum; meyveler tutuyorum denizden sana, açlığını bastıyorsun. Yerken, seni ve
ellerini seyrediyorum; ben ellerinden besleniyorum.
Şehrin insanları, işi gücü bırakmış bizi seyrediyorlar. Hepsinin başı gökte; aşka gelen şairler,
toprağı eğiten köylüler, ders veren öğretmenler, derse devam eden öğrenciler… Bizi yazıyorlar, bizi
öğretiyorlar, bizden öğreniyorlar. Hepsine selam veriyoruz, deliriyorlar mutluluktan. Onların
mutlulukları yüzümüzde ve gözlerimizde; gözlerimizse birbirimizde. Ellerimiz her zamanki
yerinde.Durduruyoruz zamanı birbirimizle. Sonsuzluğu dolduruyoruz, yetmiyor sonsuzluğa şerit
çekiyoruz; zamansızlığı yerinde bırakıp, sonsuzluğun öteki tarafını yaşıyoruz. Bulutlarımız bizimle,
şeridin sen tutan tarafında… Aynı yerde bizimle kuşlar da, rüzgar da, deniz de, yeşil de. Sen,
güzelliğinle içimi eritiyorsun; eriyip kendi içimde soğuyup tekrar diriliyorum. Asla elini
bırakmıyorum. Boyutlar çarpıyor ikimize; biz bulutlar üzerinde, vız gelir ikimize. Çarpıp
dağılıyorlar, yeni galaksiler yaratıyorlar; içlerinde aşkımızın tüm hacimleri, gök cisimleri.
Hepsine yeşiller, maviler, rüzgar ve beyaz kuşlar koyuyorsun tek elinle. İçlerinde insan yok;
keşfetmeliler dünyadakiler, milyarlarca yıl sonra, bizden öğrendikleri aşkla. Yetiştirirler
meyvelerini yerleşmeleriyle; meyve bahçelerinde.
Bulutum hep beyaz, güneşim hayali kıskandırır gerçeklikte. Kuşlar da, mavi, yeşil, rüzgar… Hep
öyle!
Varsay yazdım bugün gerçeği hayalle. Gözlerim sende. Gözlüyorum gözlerimi gözlerinle. En büyük
yıldız sen, leke hep içimde. Ellerimiz her dem aynı yerde. Ellerinde, bembeyaz bulutlar üzerinde…