Bir gün, Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabıyla beraber otururken bir ara gülümser. Orada bulunanlardan Hazreti Ömer, “Ey Allah’ın Rasûlü! Seni güldüren nedir?” diye sorar. Efendimiz şöyle buyurur: Ümmetimden iki kişi Allah’ın huzurunda diz çökerler; biri diğeri için, “Ey Rabbim! Bundan benim hakkımı al, dünyada bana haksızlık yapmıştı.” der. Bunun üzerine Allah Teâlâ hak yiyen zâlime “Kardeşinin hakkını ver!” diye seslenir. O kişi (zâlim) de “Ey Rabbim! Sevaplarımdan bir şey kalmadı ki.. ne vereyim?” der. Bunun üzerine mazlum, “Ya Rabbi! O takdirde benim günahlarımdan bir kısmını yüklensin!” talebinde bulunur. Bu sırada Peygamberimiz’in gözleri yaşla dolar ve “O gün büyük bir gündür. O gün, insanın günahlarını başkalarının yüklenmesine muhtaç olacağı bir gündür!” buyurur.