KARANLIKTA Kİ YALNIZ ADAM.
Yalansız bir insanlık konmuştu gönül limanıma ; sevmiştim insanları, kuşları ve toprağı…
Umarsız bir yorgunluk yoktu artık üzerimde, gülümseyebiliyordum hayallerime, insanlara;
Sancısız gidiyordum her şeye doğru. Adımlarım merhamet dişlerini biliyordu yoluma çıkanlara. Her şey iyiydi, kendimce büyüyordum dünyamda; Kendi dünyama haykıran martının kanadındaydı umutlarım.
Sonra... Sonra gittin...Birdenbire, ansızın;Yaşanılanları yaşanmamış sayarak gittin...Şimdi bir ayrılık tutanağında altı kırmızıyla çizilmiş iki isimden ibaret aşkımız...
Ve şimdi yine yoksun diye, her giden gibi, her terk eden gibi gidişlere sığındım..
‘’Gitmek çözüm olsa ellerin ellerimden kopardı.’’Kopamadı...
Karanlıktaki yalnız adamım şimdi. Odamın bütün duvarları siyah; Işıklar sönük, gece hafiften yıldızlı ,sokakta bir sessiz çığlık ,yollar dağılmış kaldırımlar düşünceli ,yalnız adımları sırtıma yüklemiş, kimliğimi arıyorum; Yani seni… Hangi şehrin bozuk coğrafyasındasın...? Kendi içinde nereye sakladın? Kendi içinde seni bulamıyorum...
Karamsar hallere düşüren sessizliğin en belirgin halindesin; Sessizsin ...Konuşamayacak kadar yalnızlık havası koklamış için; Üzgünsün, aşka inanmış gözlerinin rengide solmuş. Renksiz bir gözle kendine batıyorsun. Susmak matemine bürünmüş dilin ;Susarak kendi yasını tutuyorsun. İnsan kendi yasında saçlarını yolarmı…?
Akşam karanlığı sararken yalnızlığımı, sızlayan yüreğimle ''gelir misin''? diye düşünmeyi çok isterdim;
Düşünemedim ...Gidenleri düşünmek ,yalnızlığa ihanet olurdu. Yalnızlığıma ihanet edemedim. Boynuma dolanan uykusuzluğu, sensizliğin soğuğunda içime doladım ,ısınamadım. Üşümeyi bile sensizlikten öğrendim...
Gece uzun uzun ilerlerken, düşlerimde sen vardın. Düşlere kanacakken beni yaraladın.Zamansız gidişini gösteren saate bıçak sapladım, onu da ben yaraladım.Sensiz bir bardak çay bile boğazıma düğümlenirdi ,gözüme dizime dururdu... Oysa ben senden bir yudum aşk istemiştim, veremedin....
Karanlıktaki yalnız adamım; Öldüm... Yattığım yerde plastik çiçekler. Göz yaşların toprağımda… Kendime Allahtan rahmet ,senin gözlerine de baş sağlığı diliyorum...
Yazan:Fehmi Ateş
Yalansız bir insanlık konmuştu gönül limanıma ; sevmiştim insanları, kuşları ve toprağı…
Umarsız bir yorgunluk yoktu artık üzerimde, gülümseyebiliyordum hayallerime, insanlara;
Sancısız gidiyordum her şeye doğru. Adımlarım merhamet dişlerini biliyordu yoluma çıkanlara. Her şey iyiydi, kendimce büyüyordum dünyamda; Kendi dünyama haykıran martının kanadındaydı umutlarım.
Sonra... Sonra gittin...Birdenbire, ansızın;Yaşanılanları yaşanmamış sayarak gittin...Şimdi bir ayrılık tutanağında altı kırmızıyla çizilmiş iki isimden ibaret aşkımız...
Ve şimdi yine yoksun diye, her giden gibi, her terk eden gibi gidişlere sığındım..
‘’Gitmek çözüm olsa ellerin ellerimden kopardı.’’Kopamadı...
Karanlıktaki yalnız adamım şimdi. Odamın bütün duvarları siyah; Işıklar sönük, gece hafiften yıldızlı ,sokakta bir sessiz çığlık ,yollar dağılmış kaldırımlar düşünceli ,yalnız adımları sırtıma yüklemiş, kimliğimi arıyorum; Yani seni… Hangi şehrin bozuk coğrafyasındasın...? Kendi içinde nereye sakladın? Kendi içinde seni bulamıyorum...
Karamsar hallere düşüren sessizliğin en belirgin halindesin; Sessizsin ...Konuşamayacak kadar yalnızlık havası koklamış için; Üzgünsün, aşka inanmış gözlerinin rengide solmuş. Renksiz bir gözle kendine batıyorsun. Susmak matemine bürünmüş dilin ;Susarak kendi yasını tutuyorsun. İnsan kendi yasında saçlarını yolarmı…?
Akşam karanlığı sararken yalnızlığımı, sızlayan yüreğimle ''gelir misin''? diye düşünmeyi çok isterdim;
Düşünemedim ...Gidenleri düşünmek ,yalnızlığa ihanet olurdu. Yalnızlığıma ihanet edemedim. Boynuma dolanan uykusuzluğu, sensizliğin soğuğunda içime doladım ,ısınamadım. Üşümeyi bile sensizlikten öğrendim...
Gece uzun uzun ilerlerken, düşlerimde sen vardın. Düşlere kanacakken beni yaraladın.Zamansız gidişini gösteren saate bıçak sapladım, onu da ben yaraladım.Sensiz bir bardak çay bile boğazıma düğümlenirdi ,gözüme dizime dururdu... Oysa ben senden bir yudum aşk istemiştim, veremedin....
Karanlıktaki yalnız adamım; Öldüm... Yattığım yerde plastik çiçekler. Göz yaşların toprağımda… Kendime Allahtan rahmet ,senin gözlerine de baş sağlığı diliyorum...
Yazan:Fehmi Ateş