Ellerinden tutamadım ağabeyinin sana vurduğunda, tek yaptığım gözyaşlarını silmekti… Sanki mutfaktan kâğıt havlu kopartıp kendin silemezmişsin gibi… ÜZGÜNÜM!
Gözlerine bakamadım babanın. Çakmak çakmak gözlerimdeki öfkeyi çarpamadım babanın suratına. Tek söylediğim “iyi de kızım o senin baban” demekti… Sanki titreyen ellerinle çantandan nüfus kâğıdını çıkartıp bakamazmışsın gibi… ÜZGÜNÜM!
Namlusunun ucuna siper edemedim gövdemi kocanın. Oysa boşanmakta evlenmek kadar doğaldı. Sana öğrettiğim “kaderin bu” cümlesinden ibaretti. Hep arabesk dinlettim sana… Sanki “Babalar resitalinde” bir yerimiz olacakmış gibi… ÜZGÜNÜM!
Karşısına dikilip haykıramadın patronunun. “İş” dışında “eş” olmanı da isterken pis pis sırıtıyordu besbelli. “Ekmek aslanın ağzında” diye öğretmiştim sana. Sanki çalışacağın başka iş kalmamış gibi… ÜZGÜNÜM!
Yaradan’a sığınıp suratının ortasına patlatamadın bir tane. Oysa otobüste, sırıtarak yaşlı adama yer verirken asıl amacı seni taciz etmekti. Utanıp susmayı öğretmiştim sana bu konuda. Sadece utandın bu sözlerimi hatırlayınca… Sanki “bu hayvanların hayvanlıkları yanına kar kalsın” istermişim gibi… ÜZGÜNÜM!
Dördüncüye hamile kaldığında bile korunmanın yollarını anlatamadım sana. “Günah” diye yerleştirmiştim hafızana… Sanki her çocuğun, canından can kopartıp dünyaya geldiğini bilmiyormuşum gibi… ÜZGÜNÜM!
Oğlun için saçını süpürge ederken “Kız, azıcık da kendini düşün” dememiştim... Kadınlığını analığına adamanı öğretmiştim sana. Bak oğlun evlenip gitti yapayalnız kaldın bir başına… Sanki kadınlığını yaşaman engel olacakmış gibi analığına… ÜZGÜNÜM!
Küçük şeylerle mutlu olurken hedefini büyütmene yardımcı olmadım hiç. Hep “az” la yetinmeyi öğrettim sana. Bunun için isteyemedin hakkın olanı da. Hep “az” la yaşadın kadınlığını. Karşındakini doyururken sen hep “aç” kalktın sofralardan. Sanki sofraya tekrar buyur edilecekmişsin gibi… ÜZGÜNÜM!
İlkbaharda çiçeklenemedin, yaz’a bir türlü yetişemedin. Mevsimlerin en güzeli yaşamını hep teğet geçti, kadınlığını bilemedin. Ben zaten sana, bu pişmanlıklarımı da hep 8 Mart’ da yazıyorum… Sanki kış Nisan’da bitmeyecekmiş gibi… ÜZGÜNÜM!
Kadınlığımdan utandım hep, sana da kadınlığından utanmayı öğrettim, “Ayıp’la, Günah’la” seni eğittim. “Erkek- kadın yoktur, İNSAN vardır” diye söyleyemedim. Ben erkek egemenliğine baş eğdim, seninde eğmeni istedim… Sanki diyorum, sanki erkekler bize utanmadan yürüyeceğimiz bir dünya bırakacaklar ve İNSAN olmanın özelliğini hatırlayacaklarmış gibi… ÜZGÜNÜM!
Nesrin Göçtürk Kaya
Gözlerine bakamadım babanın. Çakmak çakmak gözlerimdeki öfkeyi çarpamadım babanın suratına. Tek söylediğim “iyi de kızım o senin baban” demekti… Sanki titreyen ellerinle çantandan nüfus kâğıdını çıkartıp bakamazmışsın gibi… ÜZGÜNÜM!
Namlusunun ucuna siper edemedim gövdemi kocanın. Oysa boşanmakta evlenmek kadar doğaldı. Sana öğrettiğim “kaderin bu” cümlesinden ibaretti. Hep arabesk dinlettim sana… Sanki “Babalar resitalinde” bir yerimiz olacakmış gibi… ÜZGÜNÜM!
Karşısına dikilip haykıramadın patronunun. “İş” dışında “eş” olmanı da isterken pis pis sırıtıyordu besbelli. “Ekmek aslanın ağzında” diye öğretmiştim sana. Sanki çalışacağın başka iş kalmamış gibi… ÜZGÜNÜM!
Yaradan’a sığınıp suratının ortasına patlatamadın bir tane. Oysa otobüste, sırıtarak yaşlı adama yer verirken asıl amacı seni taciz etmekti. Utanıp susmayı öğretmiştim sana bu konuda. Sadece utandın bu sözlerimi hatırlayınca… Sanki “bu hayvanların hayvanlıkları yanına kar kalsın” istermişim gibi… ÜZGÜNÜM!
Dördüncüye hamile kaldığında bile korunmanın yollarını anlatamadım sana. “Günah” diye yerleştirmiştim hafızana… Sanki her çocuğun, canından can kopartıp dünyaya geldiğini bilmiyormuşum gibi… ÜZGÜNÜM!
Oğlun için saçını süpürge ederken “Kız, azıcık da kendini düşün” dememiştim... Kadınlığını analığına adamanı öğretmiştim sana. Bak oğlun evlenip gitti yapayalnız kaldın bir başına… Sanki kadınlığını yaşaman engel olacakmış gibi analığına… ÜZGÜNÜM!
Küçük şeylerle mutlu olurken hedefini büyütmene yardımcı olmadım hiç. Hep “az” la yetinmeyi öğrettim sana. Bunun için isteyemedin hakkın olanı da. Hep “az” la yaşadın kadınlığını. Karşındakini doyururken sen hep “aç” kalktın sofralardan. Sanki sofraya tekrar buyur edilecekmişsin gibi… ÜZGÜNÜM!
İlkbaharda çiçeklenemedin, yaz’a bir türlü yetişemedin. Mevsimlerin en güzeli yaşamını hep teğet geçti, kadınlığını bilemedin. Ben zaten sana, bu pişmanlıklarımı da hep 8 Mart’ da yazıyorum… Sanki kış Nisan’da bitmeyecekmiş gibi… ÜZGÜNÜM!
Kadınlığımdan utandım hep, sana da kadınlığından utanmayı öğrettim, “Ayıp’la, Günah’la” seni eğittim. “Erkek- kadın yoktur, İNSAN vardır” diye söyleyemedim. Ben erkek egemenliğine baş eğdim, seninde eğmeni istedim… Sanki diyorum, sanki erkekler bize utanmadan yürüyeceğimiz bir dünya bırakacaklar ve İNSAN olmanın özelliğini hatırlayacaklarmış gibi… ÜZGÜNÜM!
Nesrin Göçtürk Kaya