Yusuf Nabi Olayı

Hakan Koray

Demirbaşlardan
YUSUF NÂBİ​

Nâbi, 1678 senesinde sultandan izin alarak, hacca gitmek için yola çıktı. Hac kafilesi Osmanlı devlet ricalinden meydana geliyordu. Hicaz yollarında, peygamber efendimizin aşkından dolayı, Yusuf Nâbi hiç uyumadı. Medine’ye yaklaştıkları bir gece, kafiledeki bir devlet büyüğünün ayaklarını kıbleye doğru uzatarak uyuduğunu gören Nâbi, yetkiliyi uyandıracak bir sesle şu nâtı söyledi:

Sakın terk-i edebden, kûy-ı mahbûb-i Huda’dır bu!​
Nazargâh-ı ilahidir, Makâm-ı Mustafa’dır bu.​

Habib-i Kibriya’nın hab-ı gâhıdır fazilette,
​
Tefevvuk-kerde-i arş-ı cenâb-ı Kibriya’dır bu.​

Bu hakin pertevinden oldu deycur-i âdem zâil,
​
İmadın açtı evcudât dü çeşmin tutiyâdır bu.​

Felekde mah-ı nev Bâb’üs-Selâmın sine-çâkidir,
​
Bunun kandili cevza Matla-ı nur-i ziyâdır bu.​

Müraat-ı edeb şartıyla gir Nâbi bu dergâha,
​
Metâf-ı kusdiyâdır buse-gâh-ı enbiyadır bu.​

Nâtın açıklaması şöyledir:
“Edebi terk etmekten sakın! Zira burası Allah-ü Teala’nın sevgilisi olan peygamber efendimizin bulunduğu yerdir. Bu yer, Hak Teala’nın nazar evi, Resul-ü Ekrem’in makamıdır Burası Cenab-ı Hakk’ın sevgilisinin istirahat ettikleri yerdir. Fazilet yönünden düşünülürse, Allah-ü Teala’nın arşının en üstündedir. Bu mübarek yerin mukaddes toprağının parlaklığından yokluk karanlıkları sona erdi. Yaratılmışlar, iki gözünü körlükten açtı. Zira burası kör gözlere şifa veren sürmedir. Gökyüzündeki yeni ay, O’nun kapısının yüreği yaralı âşığıdır. Gökyüzündeki oğlak yıldızı bile o peygamberin nurundan doğmaktadır. Ey Nâbi, bu dergâha edebin şartlarına riayet ederek gir. Zira burası, büyük meleklerin etrafında pervane olduğu ve peygamberlerin hürmetle eğilerek öptüğü tavaf yeridir.”

O yüksek rütbeli kişi, bu mısraların ne manaya geldiğini anladı. Hemen ayaklarını toplayarak doğruldu ve “Ne zaman yazdın bunu? Senden ve benden başka duyan oldu mu?” dedi. Yusuf Nâbi de; “Daha önceden söylememiştim. Şu anda sizi bu durumda uzanmış görünce elimde olmayarak yüksek sesle söylemeye başladım. İkimizden başka bilen yok” dedi. Bu sözler üzerine o kişi, rahat bir nefes alarak;”Madem ki bu şiiri burada söyledin, burada kalsın. İkimizden başkası duyarsa, senini için iyi olmaz.” Diye ikaz etti. Yusuf Nâbi hiç ses çıkarmadı. Kafile, yoluna devam ederek sabah ezanına yakın Mescid-i Nebi’ye vardı. Mescid-i Nebi’deki minarelerden müezzinler Ezan-ı Muhammediye’den evvel Nâbi’nin, “Sakın terk-i edebden…” diye başlayan nâtını okuyorlardı. Nâbi ve yüksek rütbeli kişi hayretten dona kaldılar. Sabah namazını kıldıktan sonra, Nâbi ve öbür zat namaz kıldıkları caminin müezzinini buldular. Nâbi, müezzine; “Allah aşkına, peygamber aşkına ne olursun söyle! Ezandan önce okuduğun natı kimden, nereden ve nsıl öğrendin?” diye sordu. Müezzin gayet sakin bir şekilde şu cevabı verdi: “Resul-ü Ekrem bu gece Mescid-i Nebi’deki bütün müezzinlerin rüyasını şereflendirerek buyurdu ki: “Ümmetimden Nâbi isimli biri beni ziyarete geliyor. Bana olan aşkı her şeyin üstündedir. Bugün sabah ezanından önce, onun benim için söylediği bu şiiri okuyarak, Medine’ye girişini kutlayın.” Biz de Resulullah efendimizin emirlerini yerine getirdik.” Nâbi ağlayarak; “Sahiden Nâbi mi dedi? O iki cihanın peygamberi, Nâbi gibi bir zavallıyı ve günahkârı, ümmetinden saymak lütfunu gösterdi mi?” dedi. “Evet” cevabını alınca da, sevincinden kendinden geçti. http://www.atesclup.com/#_edn1

http://www.atesclup.com/#_ednref1 Kamus-ül Alam c. s.4534, Hariyye, Tam İlmihal Seadet-i Ebediye; (49. baskı) s. 1127, Rehber Ansiklopedisi; c.23 s.11, İslam Âlimleri Ansiklopedisi; c.17, s. 137
 
Ce: Yusuf Nabi Olayı

vaybe...
 
Back
Yukarı