Sevgi dolu , ancak sevginin yurekte
saklandıgı bir ailede yetismisti genc kız. Sevginin dile vurulması
gerektigini düsunmemisti hic... Seviyorum demeye ihtiyacı var mıydı
...?Babası zaten biliyordu,minik kızının kendini sevdigini. Kendisi de
duymamıstı hic babasından. Sevgisi hep icindeydi, hareketlerindeydi ama
dilde degil. Bunun eksikligini duydugunda ise çok gec
kalmıstı.Utanıyordu artık. İnsan babasına seni seviyorum diyemezdi. SENİ
SEVİYORUM ;bu aileden olmayan birine ,belki de hakmeteyen birine
kolayca soylenebilirdi ama insanın babasına soylemesi utanılacak birsey
diye
dusunuyordu. Utanıyordu ; ah bir kere deseydi babasına ,gerisi
gelecekti biliyordu... Seni seviyorum dedikleri tek tek yok olmustu
hayatından. Haketmemislerdi bu sevgiyi,hatta seni seviyorum
kelimesini.Anlamı bile basitlesmisti bu kelimenin .Oysa hep yanında olan
canı gibi sevdigi babasına soyleyememisti. Sırf soyleyememek degildi
hırsı.Dokunamıyordu babasına, sarılamıyordu. Sadece bir kere elini
tutmustu babası.Cok acı cekiyordu genç kız,ufak bir operasyon sırasında
babasını yanında istemisti.Elini tutmustu babası,sıkıca.Sanki eli
kuvveti olmustu kızın.Acısını hafifletmisti... Bir kez tutmustu elini...
Her gece dua etti genc kız; _Tanrım babamın elini tutmam icin,ona
sevgimi haykırmam icin yardım et.Onun kolunda,gururla yurumek istiyorum.
Kimi zaman unuttuguda oluyordu bu duayı ama Tanrı biliyordu,ve bir fırsat yaratacaktı onun için.Buna emindi...
Ve
bir gece babasının hastalanmasına sahit oldu genc kız. Birden bire
degil yavas yavas hastalanmasının her anını gordu. Babasının kolunun
uyustugunu farketti once,hastaneye goturene kadar yavas yavas gelen
felcin her dakikasına sahit oldu.Hıckırarak aglarken,babasının koluna
girdigini ve onun elini tuttugunu hatırlıyordu... Hastaneyi
inletircesine aglamaları engellememisti felci. Neden Tanrım ,neden
simdi,neden boyle bir zamanda ? Haykırıslarını duyanlar ettigi duayı
bilemezlerdi ki... Gunler boyu aglamaları dinmedi. Seni seviyorum
demesini duymadı babası belki ama Tanrı duymustu ve babasını genc kıza
bagıslamıstı belli ki... Bundan sonra babasına ,hakeden kisiye soyledi
genc kız sevdigini.Utanmadan ,gururla soyledi.
Babam bu duygularımı belki hic bilmedi .Ama ben herkesten cok hakediyordum
ona sevgimi söylemeyi.
Ve en cok O hakediyordu benim sevgimi.
SENİ SEVİYORUM BABACIĞIM SONSUZA KADAR DA YALNIZ SENİ BU KADAR COK SEVECEGİM.
saklandıgı bir ailede yetismisti genc kız. Sevginin dile vurulması
gerektigini düsunmemisti hic... Seviyorum demeye ihtiyacı var mıydı
...?Babası zaten biliyordu,minik kızının kendini sevdigini. Kendisi de
duymamıstı hic babasından. Sevgisi hep icindeydi, hareketlerindeydi ama
dilde degil. Bunun eksikligini duydugunda ise çok gec
kalmıstı.Utanıyordu artık. İnsan babasına seni seviyorum diyemezdi. SENİ
SEVİYORUM ;bu aileden olmayan birine ,belki de hakmeteyen birine
kolayca soylenebilirdi ama insanın babasına soylemesi utanılacak birsey
diye
dusunuyordu. Utanıyordu ; ah bir kere deseydi babasına ,gerisi
gelecekti biliyordu... Seni seviyorum dedikleri tek tek yok olmustu
hayatından. Haketmemislerdi bu sevgiyi,hatta seni seviyorum
kelimesini.Anlamı bile basitlesmisti bu kelimenin .Oysa hep yanında olan
canı gibi sevdigi babasına soyleyememisti. Sırf soyleyememek degildi
hırsı.Dokunamıyordu babasına, sarılamıyordu. Sadece bir kere elini
tutmustu babası.Cok acı cekiyordu genç kız,ufak bir operasyon sırasında
babasını yanında istemisti.Elini tutmustu babası,sıkıca.Sanki eli
kuvveti olmustu kızın.Acısını hafifletmisti... Bir kez tutmustu elini...
Her gece dua etti genc kız; _Tanrım babamın elini tutmam icin,ona
sevgimi haykırmam icin yardım et.Onun kolunda,gururla yurumek istiyorum.
Kimi zaman unuttuguda oluyordu bu duayı ama Tanrı biliyordu,ve bir fırsat yaratacaktı onun için.Buna emindi...
Ve
bir gece babasının hastalanmasına sahit oldu genc kız. Birden bire
degil yavas yavas hastalanmasının her anını gordu. Babasının kolunun
uyustugunu farketti once,hastaneye goturene kadar yavas yavas gelen
felcin her dakikasına sahit oldu.Hıckırarak aglarken,babasının koluna
girdigini ve onun elini tuttugunu hatırlıyordu... Hastaneyi
inletircesine aglamaları engellememisti felci. Neden Tanrım ,neden
simdi,neden boyle bir zamanda ? Haykırıslarını duyanlar ettigi duayı
bilemezlerdi ki... Gunler boyu aglamaları dinmedi. Seni seviyorum
demesini duymadı babası belki ama Tanrı duymustu ve babasını genc kıza
bagıslamıstı belli ki... Bundan sonra babasına ,hakeden kisiye soyledi
genc kız sevdigini.Utanmadan ,gururla soyledi.
Babam bu duygularımı belki hic bilmedi .Ama ben herkesten cok hakediyordum
ona sevgimi söylemeyi.
Ve en cok O hakediyordu benim sevgimi.
SENİ SEVİYORUM BABACIĞIM SONSUZA KADAR DA YALNIZ SENİ BU KADAR COK SEVECEGİM.