himen
Tanınmış Üye
rüyalarımda…;
tekrar tekrar kıyameti yaşatıyorlar bana
kılıçlar çekilmiş kınından…ben yakarış oluyorum
bir güvercin ağlıyor korkusundan…ben barış oluyorum
.
Kerbelâda bir kuyuyum…içinin suyuyum
rüyalarımda…;
beni cellât tekmesinden başka hiçbir şey yemeyen idam sehbası yapıyorlar
kâh giyotinin boynuna inmesini bekleyen idamlığın nabzı
kâh oğlu katledilen ananın yüreğindeki sızı oluyorum
.
kırılınca kanayan nar tanesi...
yeryüzüne düşmeyi beceremeyen kar tanesiyim
rüyalarımda…;
kumdan şehirler kuruyor gökkuşağı yüzleriyle çocuklar
homur homur metal kuşlar…o şehirleri vuruyor
vurdukça öksüzler şehrinin semaları…
gövdesiz çocuk çığlıklarıyla doluyor
ve bütün ninniler…
kar beyazı bir tülbentle kendini mezara koyuyor
.
ben ise…
can sarıyorum çınar yaprağına
mahur makamı yağmur olup…çisil çisil yağıyorum…
çocuk ekili tarlaların hüzünlü toprağına
.
güya…;
"Dünya temizlenmezmiş ölüm olmaksızın…"
beni kaldırım taşı sanıyorlar
.
oysa rüyalarımda…;
ecelinden önce katledilen çocuklara…
kefen diye benim bedenimi sarıyorlar
.
o çocukların kâh yarım kalmış düşü
kâh yitirdiği gülüşü oluyorum
.
çocuklara uçurtmayım
çocuk gelmiyor diye ağlayan lunaparkta…atlı karıncayım
1991
*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay, ank, 2006
tekrar tekrar kıyameti yaşatıyorlar bana
kılıçlar çekilmiş kınından…ben yakarış oluyorum
bir güvercin ağlıyor korkusundan…ben barış oluyorum
.
Kerbelâda bir kuyuyum…içinin suyuyum
rüyalarımda…;
beni cellât tekmesinden başka hiçbir şey yemeyen idam sehbası yapıyorlar
kâh giyotinin boynuna inmesini bekleyen idamlığın nabzı
kâh oğlu katledilen ananın yüreğindeki sızı oluyorum
.
kırılınca kanayan nar tanesi...
yeryüzüne düşmeyi beceremeyen kar tanesiyim
rüyalarımda…;
kumdan şehirler kuruyor gökkuşağı yüzleriyle çocuklar
homur homur metal kuşlar…o şehirleri vuruyor
vurdukça öksüzler şehrinin semaları…
gövdesiz çocuk çığlıklarıyla doluyor
ve bütün ninniler…
kar beyazı bir tülbentle kendini mezara koyuyor
.
ben ise…
can sarıyorum çınar yaprağına
mahur makamı yağmur olup…çisil çisil yağıyorum…
çocuk ekili tarlaların hüzünlü toprağına
.
güya…;
"Dünya temizlenmezmiş ölüm olmaksızın…"
beni kaldırım taşı sanıyorlar
.
oysa rüyalarımda…;
ecelinden önce katledilen çocuklara…
kefen diye benim bedenimi sarıyorlar
.
o çocukların kâh yarım kalmış düşü
kâh yitirdiği gülüşü oluyorum
.
çocuklara uçurtmayım
çocuk gelmiyor diye ağlayan lunaparkta…atlı karıncayım
1991
*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay, ank, 2006