karakaya058
Üye
Uzadı ömrüm azaltıp herşeyimi.Sonu karışık bir roman tadında,paslı yüreklere dokuna dokuna çiziyorum yolumu.Ne yaşadımsa ve neye bulaştımsa solup gitti avucumdan.Beyaz sayfalı bir hayattan tüm sevinçleri karalayarak geçiyorum.Okunulası hiçbirşeyim yok.Ki okuyanı olmayan bir yazıyım,sonunda nokta/m bile yok.Yağmura gebe toprakların kuraklığında,üzerimden geçip giden kısır bulutlara sevdalanmışım.Ve her yangın sonunda yağmursuz kalıp,ayaz bir rüzgarda savrulup dağılmışım.Ey yar; sana muhtaçken yaşam,ben sende yaşamdan mahrum kalmışım...
Gece vakti deniz,ve dalgalarını çarpıyorum yüzüme.Göğüs kafesimin solunda birikmiş külleri döküyorum içine.İstanbulun boğazını tıkadı içimin yangın artıkları.Boğazıma düğümlendi,falında 'sen' çıkan kahvemin telvesinin acı tadı.Kavgasını yapıyorum kendimde herşeyin.Kavgasını yapıyorum kendimle kendimin.Ve her kavgada ben yeniliyorum,ve hep ben kazanıyorum.Oysa ben; sende "ben"i yenip,bende "sen"i kazanmak istiyorum.Ve dolmuş gözlerden dökülen kıvılcımlarda yakmak istiyorum beni.Ben,aslında sende ölümü istiyorum.Yaşayamadığım hayata ecel ikram ediyorum kendimce.Kabulü meçhul,kabulü mecbur bir sona koşuyorum.Ama korkmuyorum sende yitip gitmek kadar ölmekten.Korkmuyorum,düşlerim kadar gerçeklerden.Ve hayatın dönemeci ardından,son sürat ölüme sapıyorum.Sensiz aldığım nefes bu ciğere nasıl yetsin?.Ve söylesene; celladına sevdalanan birine ölüm ne etsin?..
Ahmet KARAKAYA
Gece vakti deniz,ve dalgalarını çarpıyorum yüzüme.Göğüs kafesimin solunda birikmiş külleri döküyorum içine.İstanbulun boğazını tıkadı içimin yangın artıkları.Boğazıma düğümlendi,falında 'sen' çıkan kahvemin telvesinin acı tadı.Kavgasını yapıyorum kendimde herşeyin.Kavgasını yapıyorum kendimle kendimin.Ve her kavgada ben yeniliyorum,ve hep ben kazanıyorum.Oysa ben; sende "ben"i yenip,bende "sen"i kazanmak istiyorum.Ve dolmuş gözlerden dökülen kıvılcımlarda yakmak istiyorum beni.Ben,aslında sende ölümü istiyorum.Yaşayamadığım hayata ecel ikram ediyorum kendimce.Kabulü meçhul,kabulü mecbur bir sona koşuyorum.Ama korkmuyorum sende yitip gitmek kadar ölmekten.Korkmuyorum,düşlerim kadar gerçeklerden.Ve hayatın dönemeci ardından,son sürat ölüme sapıyorum.Sensiz aldığım nefes bu ciğere nasıl yetsin?.Ve söylesene; celladına sevdalanan birine ölüm ne etsin?..
Ahmet KARAKAYA