Efendim Nerde, Ben Nerde!

aziM

Demirbaşlardan
Efendim Nerde, Ben Nerde!

Sen anlattın Rabbim, bildirdin, öğrettin bize, uyardın bizi apaçık, hem de insanların en mükemmelinin, son mükemmel insanın, Fahr-i Kâinat ve’l-Alemîn, Bedru’
biggrin.gif
Ducâ Efendimizin (s.a.v.) mubarek ağzından, kelâmın en mükemmeliyle – ama biz bir türlü anlamadık, anlamak istemedik!
Günahımız büyük!
Halbuki anlayanlar olmuştu! Bizim gibi âciz kullarındı hepsi de… Ne bizden daha akıllı, ne bizden daha kabiliyetli, ne de bizden daha bilgiliydiler… Ama güçlü imanları ve Sana kayıtsız şartsız teslimiyetleri ve bu güçlü imanlarıyla Sana kayıtsız-şartsız teslimiyetlerinden kaynaklanan, Sana olan şeksiz şüphesiz güvenleri – vallâhi, her geçen gün, her geçen saat çok daha derinlemesine idrak ediyorum ki – bizimle kıyaslanamayacak kadar büyük ve sağlamdı; muhkemdi, kâmildi! Onları üstün ve güçlü kılan da buydu! Yalnızca bu!
Kelâmının her cümlesi, her kelimesi, her harfi derinlemesine kök salmıştı kalplerine… Onlar için Hak ve Hakikatin ta kendisiydi Kelâmın. Alternatifsizdi. Tek ve yegâne ölçü, tek ve yegâne kıstas, tek ve yegâne değerdi.
1424 yıl ve fazlası geçti üzerinden…
Ne oldu bize?
Ne oldu o Hayru’l-Beşer Rasûl-i Ekrem’in (s.a.v.) Ümmetine?

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Ve [O Gün] Rasûl: "Ey Rabbim!" diyecek, "Kavmimden [bazıları] bu Kur’an'ı gözden çıkarılacak bir şey olarak gördü!"
(25 Furqân 30)

Sen bizi uyarıyorsun Rabbim, hep uyardın…

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Siz ey imana ermiş olanlar!
Sizden olmayan kişileri yakın dost edinmeyin.
Onlar sizi yoldan çıkarmak için ellerinden gelen hiçbir çabayı esirgemezler
ve sizi sıkıntıda görmekten hoşlanırlar.
Şiddetli öfke ağızlarından taşmaktadır;
kalplerinde sakladıkları ise daha da kötüdür.
Biz [bununla ilgili] işaretleri sizin için [işte böylesine] açık ve anlaşılır kıldık,
eğer aklınızı kullanırsanız.
(3 Âl-i İmrân 118)

Ya biz ne yaptık?
Biz yalnızca bizden olmayanları yakın dost, yani Kur’ânî ifadesiyle “velî” edinmekle kalmadık, onlara özendik, hatta onları kendimize örnek aldık – daha da ileri gidip onlarla sözümona “stratejik” gerekçelerle “işbirliği” bile yaptık!
Neden?
Çünkü, birilerine göre “bizden olan” ve “bizden olmayan” ayırımını, hele dünyevî/siyasî menfaatleri hiçe sayarcasına gözetmek “ayıp”tı, hatta “ilkellik”ti, “aptallık”tı, dolayısıyla da “çağdaş”lığımıza (!) kat’iyen sığmaz, üstelik halel getirirdi de ondan!
İslâm’ın, en eskisinden, en “çağdaş”ına kadar bütün büyük ve muteber âlimlerinin, bu mubarek âyetin “siyâkı ve sibâkı, sizden olmayan kişiler ile sadece, sözleri ve davranışlarıyla İslam'a ve Müslümanlara karşı düşmanlıklarını belli eden kişilerin kasdedildiğini göstermektedir (Taberî), onların hayat görüşü, Müslümanlarınkine öylesine temelden karşıdır ki aralarında gerçek bir dostluk sözkonusu olamaz!” (1) demeleri de bir anlam taşımıyordu bizim için.
Biz, besbelli bizi “kınayabilecek kimselerin kınamasından” alabildiğine korktuğumuz, ürktüğümüz için, “onlar”ın medeniyet telâkkisini, yalnızca Hak ve Hakikatin şahidi olmaya tercih etmekten hiç mi hiç korkmaz hale geldik!

Halbuki Sen,

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Müminleri bırakıp Hakkı inkâr edenleri müttefik edinenlere gelince,
onlarla şeref kazanacaklarını mı umuyorlar?
Unutmayın ki asıl şeref [yalnız] Allah'a aittir.
(4 Nisâ’ 139)

buyuruyordun Rabbim! Ve İslâmın aynı çağı paylaştığımız, yani “çağdaş” âlimleri Senin “Hakkı inkâr edenleri müttefik edinmeme” emrini yorumlarken, bu tür ittifakların “yalnızca siyâsî/stratejik menfaatleri gözetme zorunluluğu” bahanesiyle (!) dahi meşru kılınamayacaklarını, çünkü böyle bir dayanışma ve işbirliğinin netice ve dahi öz itibariyle “Hakkı inkâr edenler tarafından onurlandırılma veya eşit kabul edilme ümidi ile onların hayat tarzlarını müminlerin hayat tarzına tercih etmeyi” ifade ettiğine ve “inatçı inkârcıların hayat tarzının taklit edilmesi, sahih inancın talep ettiği ahlakî esaslar ile çatıştığından, bu ilkelerin tedricî olarak terk edilmesine yol açacağına” (2) dikkat çektikleri halde, biz umursamazlığımızı, vurdumduymazlığımızı sürdürdük. Çünkü “çağdaşımız” olan İslâm âlimlerini bile yeterince “çağdaş” kabul edemiyorduk bir türlü!

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Kudret ve ihtişam arayan kimse [bilsin ki]
gerçek kudret ve ihtişam [yalnız] Allah'a aittir.
Bütün güzel sözler O'na yükselir; bütün doğru ve yararlı işleri O yüceltir.
Sinsi şekilde kötü fiiller tasarlayanlara gelince, onları şiddetli bir azap beklemektedir; ve onların bütün tertipleri de yok olup gitmeye mahkûmdur
(35 Fâtır 10)

Hiç sorgulamadan-ırgalamadan, akıllara durgunluk verecek bir saplantı haline getirdiğimiz “çağdaşlık” sevdâmız alabildiğine kör etti bizi.

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Ve her kim Rahmân’ın zikrinden (yüzçevirip) körlük ederse,
biz ona bir şeytan sardırırız, artık o ona arkadaştır
ve her halde [şüphesiz] onlar onları yoldan çıkarırlar, onlar ise onları doğru sanırlar.
(43 Zuhrûf 36-37)

… ve:

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Nihayet bize geldiği vakit (arkadaşına),
‘Ah!” der “Keşke benimle senin aranda iki doğu arası kadar [mesafe] olsa idi;
sen ne kötü arkadaşmışsın!”
(O zaman kendilerine denir ki): “Böyle demek, bugün size hiç de fayda sağlamaz, çünkü zulmettiniz, hepiniz azapta müştereksinizdir”.
O halde sen mi işittireceksin (hakka kulak tıkayan) o sağırlara,
yahut (sen mi) hidayet edeceksin o (basîretleri) kör(elmiş)lere
ve açık bir dalal(et/şaşkınlık) içinde bulunanlara?
(43 Zuhrûf 38-39-40)

El-hakk!

Bismillâhirrahmânirrahîm…
De ki: "Hiç gören ile görmeyen bir olur mu? Siz düşünmez misiniz?"
(6 En’âm 50)

Bismillâhirrahmânirrahîm…
ve bu [vahiy] şüphesiz senin ve halkın için bir şeref ve itibar [kaynağı] olacaktır:
ama zamanı gelince hepiniz [ona karşı tutumunuzdan dolayı] hesaba çekileceksiniz.
(43 Zuhrûf 44)

… ve rahmetli üstâd Muhammed Esed diyor ki:
“Bunun anlamı şudur: Hesap Günü bütün peygamberlere mecazî olarak toplumlarından nasıl bir karşılık gördükleri sorulacaktır (karş. 5:109) ve onlara tâbi olduklarını itiraf edenler, kendilerine tebliğ edilen vahyi manevî ve sosyal planda esas almalarından –veya almamalarından– dolayı hesaba çekileceklerdir: ve böylece Hz. Muhammed'in (s.a.v.) izleyicilerine vaad edilen ‘üstünlük’, onların sadece inandıklarını bildirmelerine değil, fiilî davranışlarına bağlı olacaktır.” (3)

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Fakat, Hakikat onların arzu ve emellerine uyacak olsaydı, şüphesiz gökler ve yer içindekilerle beraber yıkılır giderdi!
Oysa, Biz [bu ilahî mesajda] onlara akılda tutmaları gereken her şeyi ulaştırdık;
ne var ki, kendilerine bahşedilen bu hatırlatıcı mesajdan [umursamazlıkla] yüz çevirdiler!
(23 Mü’minûn 71)

Bismillâhirrahmânirrahîm…
[EY İNSANLAR!] Gerçek şu ki, Biz size, akılda tutmanız gereken her şeyi kapsayan ilahî bir mesaj indirdik: hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?
Hem (bilmiyor musunuz ki) Biz, zulümde ısrar eden nice toplumları kırıp geçirdik de onların yerine başka toplumlar meydana getirdik!
Ve onlar Bizim cezalandırıcı kudretimizi hissetmeye başlar başlamaz,
hemen oradan kaçmaya davranırlardı.
“Kaçmaya kalkışmayın; bolluk ve keyif içinde
sizi şımartan şeylere, evlerinize yurtlarınıza dönün, ki belki [yapıp-ettiklerinizden ötürü] sorguya çekileceksiniz!"
Ve yalnızca: "Vah bize!" diye yanıp yakınırlardı,
"Doğrusu, gerçekten zalim kimselerdik biz!"
Ve bu yakınmaları, Biz kendilerini biçilmiş bir tarlaya
(ya da) bir kül yığınına çevirinceye kadar sürüp giderdi.
(21 Enbiyâ’ 10 > 15)

Şimşek üstüne şimşek çakar gibi, birbiri ardınca canlanıyor mubarek âyetler yorgun ve bunca aymazlık karşısında çaresiz kalmaktan muzdarib zihnimde… Bugün, gecenin sabaha dönen şu saatlerinde, her zamankinden çok daha farklı, inadına somut bir kavrayışla kavramaya başladığım Allah Kelâmı öylesine sarsıyor ki beni derinden, zorba zâlimin kan gölüne, moloz yığınına çevirdiği cânım Bağdadın üzerine yağdırdığı bombalar, mermiler hiç kalıyor yanında!

Birazdan Ezân-ı Muhammedî yükselecek Irak semâlarına…
… ve Iraklı kardeşlerim daha sabah namazının sünnetini bile tamamlayamadan başlayacak canhırâş siren sesleri duyulmaya… (Zorba zâlim, kendinden olmasa da, sözümona, dîne-mü’mine saygılı ya! Ezân-ı Muhammedî’nin dinmesini bekliyor olanca riyâkârlığıyla, ateş ve ölüm yağmurunu başlatmak için. Ezân-ı Muhammedî hiç diner mi behey gâfil! Doğudan batıya birbirine eklenir “Allâhu Ekber!” nidâları; Irakı değil, Ortadoğuyu değil, yeryüzünü, kâinatı kuşatır biteviye! Ve her yerde bu yüce davete uyan birileri mutlaka vardır, koşar namaza durur, Huzur-u İlâhî’ye varır ve orada, kapandığı secdede, Âlemlerin Rabbi’ne, azze ve celle, en yakın olduğu anda, gözyaşları içinde mağfiret için yalvarır, O’na, celle celâluhu, sığınır! Sen Ezân-ı Muhammedî nedir bilmezsin/bilemezsin… Hatta belki ondan nefret bile edersin ama göstermelik de, yapmacık da olsa sergilediğin içi boşalmış saygı, değil sana, cümle âleme onu dinletir ve emînim bu davet bir yerde birilerinin mutlaka kalbini titretir!)

Hicrî 1424 yılının acı ve utanç dolu bir sabahında bu notları düşerken günlüğüme, televizyon ekranında Müslüman olmanın kendisi için hiç ama hiç bir şey ifade etmeyenlerden biri, “stratejik ortağımız”ın saldırgan vahşetine ortak olmanın “piyasa ekonomimize” sağlayacağı faydadan bahsediyor hâlâ…
Nicedir tedâvülden düşmüş eski bir deyişi hatırlıyorum birden… Bir deyiş ki, iki tarafı keskin bıçak!
“Efendim nerdeee, ben nerde!”

Bismillâhirrahmânirrahîm…
Firavun ve onun seçkinler çevresi kendilerine zulmeder korkusuyla
[başkaları geri dururken] kavminden ancak birkaç kişi Musa'ya olan inançlarını açıkladılar:çünkü Firavun ülkede gerçekten de nüfûz ve iktidar sahibiydi,
ve üstelik ölçüsüz, acımasız biriydi.
Ve Mûsâ: “Ey kavmim!” dedi, “Eğer Allah’a inanıyorsanız, artık O’na güvenin -
eğer kendinizi O’na [gerçekten] teslim etmişseniz!”
Bunun üzerine onlar da: "Biz güvenimizi Allah'a bağlamışız!
Ey Rabbimiz, bizi zalim bir topluluğun elinde rüsvay etme!" dediler.
"Hakkı inkâr eden bu toplumun elinden rahmetinle kurtar bizi."
(10 Yûnus 83 > 86)


Amin!

Munib Engin NOYAN
 
Cevap: Efendim Nerde, Ben Nerde!

allah razı olsun abi
 
Back
Yukarı