İki kişi, eski bir miras meselesinden dolayı Peygamber Efendimiz’e müracaat ederler; fakat, onlardan hiçbiri dâvanın çözülmesi için gereken delilleri ortaya koyamaz. Bunun üzerine, Rasûl-ü Ekrem Efendimiz, “Siz bana gelip dava açıyorsunuz. Belki sizin bazınız bazınızdan daha düzgün ve beliğ bir şekilde ifadede bulunabilir. Ben de işittiğime göre hüküm veririm. Şunu iyi biliniz ki, zahir delillere istinaden kime hakkı olmadığı halde kardeşinin malını vermiş olursam o, bunu almasın. Zira, bu durumda ben ona Cehennem’den bir ateş parçası vermiş olurum.” deyince, o iki insan da ağlayarak “Benim hakkım kardeşimin olsun!” derler. (13.50)