karakaya058
Üye
İsyan-ı Aşk
Durmuştu...
Yalnızlığın ve can veren zamanın içinde,ne bir saniye öte,nede bir aşk ileri gidebiliyorduk.Bitimsiz bir başlangıçmıydık acılara,yoksa tuz bastığımız yaralarımı acıyorduk.Oysa ne çok şeydik bize,ve ne çok sevmiştik bizi.Şimdi avuç içlerimde ayrılığa kanayan bir sevdayı tutuyorum.Her damlasında eriyip gidiyoruz.Ve her damlada tüketiyoruz kendimizde bir çok şeyi.Ben seni biriktiriken zulamda,haylaz bir çocuk edasıyla çalıp gidiyordun,biriktirdiğim ne kadar mutluluk varsa.Artık alacağın bitti bu ömürden.Birtek canım kaldı ilişmediğin.Kusura bakma ama,oda sana biraz fazla...
Kaçmıştı..
Ne çok kaybımız varmış meğerse, ve ne çok ayıp bırakmışız sevdaya. Eskitmişiz yeni bir hayata başlayacakken kendimizi.Kurduğumuz düşlere inat,dalıp gittiğimiz hayallere tezat kalmışız.Yazık; oynamaya çalıştığımız oyunda kendimize hep mutsuz sonlar yazmışız.Verilen sözler yalan,bizim dediğimiz ne varsa uzak kalmışız.Sonları yakın ettiğin bu aşkın başlangıcına bin pişman şimdi zaman.Ve zamansız gidişine isyanlarda sevda.Ürkek geldiğin bu yürekten cesurcasına kaçıyorsun ya!. İşte sana muhtaç bakan aşkın ardından sen ecel gülüyorsun...
Bitmişti...
Yavan kaldı hislerim.Oysa ne kadarda bereketliydim sana,bak nasılda tükendim.Ömrüme ipotek koyduğun gözlerinden gölgemin karanlığını kurtarabildim sadece.Sadece ben ve sadece biz kalmıştık bu yıkımdan geriye.Bu bedenin her bir hücresinde lime lime edilmiş varlığının izleri duruyor.Giderken ayak bastığın yolları yasakladım kendime.Ve geri dönüşlerin üzerine yıktım bu şehri.Şimdi söyle bana; Yaşamayı haketmediğin yüreğimin hangi yaralı yanından infaz edeyim seni...
Ahmet KARAKAYA