Kayıp Ayna - Züleyha

hürrem sultan

Demirbaşlardan
77764396164971712614897.jpg



Bir fotoğrafın sayıklattıkları...



Loş bir oda... Odanın ortasında kayıplığım. İçime, dışıma, odanın kaptığım köşelerine sinmişliğim... Karanlık ıslak. Kirpiklerim kuru. Karşımda bir ayna. İçi gösterdiklerinden beter bir ayna. Sureti kırılmasa da içi kırgın. Henüz kuşlar tünememiş pencerenin kenarına. Duvarlarda asaleti terke terk edilmiş yağlı boya resimleri. Yağmur mu? Henüz gelmedi. Gelmeyecek mi? Bilmiyorum; ıslaklığı sokaklarda gerçi. Abdestim bozuldu düşümü kanatırken. Acınacak hâlime gülen şeytanın kuklasıdır. Bir ayet sancısı geçiyor aynanın içinden, içimden, kırılan her yerimden, masalın duldasından, şükrümden, dünyayı arındıran şey olan yağmurun sesinden: ''Febi eyyi ala i rabbikuma tukezziban''. Kendini açıklayacak cümle bulamayan insan etine kızdırılmış bir bıçak ucu gibi dokunuyor her harf. Olacak olan nedir diyorum aynaya. Olacak olan mı, o da ne diyor. Kaderin eline aşk dokundu mu ki olacak olanı soruyorsun diyerek kahkahalarla gülüyor ete kemiğe bürünüp yunus diye görünen aynanın sureti. Çoğul susulan bir hüzzam şarkı geçiyor parmaklarımın ucundan. Vicdanım azabım oluyor. Kentler vaaza kalkıyor bir cami şadırvanının su sesiyle. Aşkı bilmeyen bir vaiz cübbesini giyip gerçeği anlatıyor. ''Ve: Eğer gerçekçiyseniz bu vaad ne zaman olacak?" diyorlar. De ki: "Size vaad edilen öyle bir gündür ki, ondan ne bir an geri kalabilirsiniz, ne de ileri geçebilirsiniz."* Vaizin sesine ayet düşerken göğün yarıldığını kimse görmüyor. Dağların çöktüğünü kimse görmüyor. Ağlayarak koşuyor ben-i adem. Ver vaiz Molla Cünun cübbesini bilmiyorsan aşkı.



Açıyorum gözlerimi. Camide, şadırvanda, suda, vaizde, bende, aynada, aşkta yerli yerinde. Öleceğimi bile bile rahatlıyorum. İçimden karla karışık yağmur geçiyor birden. Kentin caddeleri korkunç çığlıklara gebe. Darağacına çekiliyor güzel gözlü dilberler aşk var diye. Cennetin ırmakları, salınan tuba dalları ve önce yusufun kanlı gömleği sonra yusufun yırtılan gömleği ve daha sonra züleyhanın gözleri düşüyor odanın penceresinden içeri. Çocuklara bakarsan ağlayacaklar durmadan: Kör olan ben değilim ayna öyleyse. İnsan içine çıkacak hâli kalmıyor lâ'nın illâ'sız. Kapatıyorum gözlerimi. Düştüğüm kuyularda yusuf yok. Züleyha ağlıyor bir köşede. Neden ağlıyorsun züleyha? Gözlerini aç diyor züleyha. Gözlerini açmazsan gömleğin yırtılacak hem önden hem arkadan. Ama ben yusuf değilim diyorum. Kuyuda herşey biraz yusuftur diyor. Bismillahirrahmanirrahim. Avuçlarımdan çiçek tarhları, buğday başakları, gelincik kırmızıları, çöl kumları geçiyor. Gömleğini biçen terzi yırtılacağını bilseydi belkide kendisi giyerdi gömleği...



Çıkıyorum aynanın içinden. İçimden. Zulmümü kabullenemiyor doğururken çatlayan aşk. Bir fotoğrafın arkasından konuşuyor bütün ağızlar. Uçurumlardan buzlar sarkıyor kalbime. Odamdayım yine. Akşam çoktan olmuş. Kuşlar uçup gitmiş penceremin önünden. Çocuk çığlıkları sokaktan ev sıcaklığına çekilmiş. Aşk çöle düşmüş; bir isimden daha çok isim, bir gönülden daha çok gönül, bir gülüşten daha çok gülüş kesilmiş. Sorular kıyamet gibi dönüyor üstümde.



...



Bir cami avlusunda vaiz cesedimi bulduğunda salâya kalkıyor. Cebimdeki aynanın kırıklarına aldırmadan soyuyor beni. Yıkanmaya hazır değilim vaiz. Şadırvandan kova kova su alıp yıkıyor beni. Gözlerim kapalı. kuyu. züleyha. aç gözlerini diyor yine züleyha. Gömleğim yok ki yırtılsın diyorum züleyhaya. Vaiz yine vaaza başlıyor:''Allahtan korkanlar, elbette cennetlerde ve pınarların başındadırlar.''* züleyha diyorum, ben mi aşkı çok sevdim yoksa aşk mı kendini çok sevdi?



CENGİZHAN KONUŞ

2009/ARALIK 22
 
Back
Yukarı