KÜSÜM SANA
Küsüm sana; Selam/sız günlerin tebessümünde sevdim gülüşlerini gün/eşim diyordum sana, yüreğin denizdi melek gibi doğardın sabahlarıma… Yeniydi heyecanlarım içim içten içe sana haykırıyordu. Âşıktım gün/eşe, gün/eş ne kadarda güzeldi yakışıyordu gözlerine…
Oysa hepsi faili belli bir öykünün senaryosuymuş.
Bana küsmeyi öğrettin önce. İnsandım ihaneti aşk sandım. Bana üzülmeyi ezberlettin üzüldüm lal oldum. İnsandım seni heceleyemeyecek kadar yanıldım, aldandım, aldatıldım.Kendimi kandırdım inandım uyutulmuştum uyandım. Sensiz duvarlar zehirledi benliğimi. Uyandığımda gün/eşte mutsuzdu ve artık yakışmıyordu sana…
Simsiyah bir yaranın ortasındayım. Mermiler yüreğimde yağmur. Kin tutmuş, küflenmiş umutlarım. Nasırlaşmış yalnızlık resmi çizildi yüreğime, her karesinde ağladım. Göz pınarlarım kesildi sen hangi karadeydin.
Bir öyküye sığındı yalnızlığım öyküye sen düştün susarak hüzünlüyüm. Hüzünler selamlıyor umutlarımı biliyorum susmam lazım geceleri susamıyorum.Yan diyor gözlerim özlüyorum. Ne zaman su gibi öykümüzü anlatacak martılar. Duyacak mıyım? Su sesinde boğulacağım galiba su gibi küsüm sana.
Sabah öğlen akşam seni saklayabilecek bir günlük kiralıyorum. Yokluğunda yazmak istiyorum seni, yokken varmış gibi anlatmak istiyorum. Hep boşluğuma kalıyor kelimelerim boğuluyorum yazdıklarım yine üzüyor galiba…Zamansız bir gidişin artakalan iç çekişleriyim. Her yanım sensizlik yaralarım acısıyla beni süründürecek kadar limitsiz şimdi ruhumla cebelleşiyorum. Kendimi ruh suskunluğuna terk ediyorum. Ruhum daha da ruhsuz oluyor, kocaman seni özlerken ruhsuz kalıyorum. Ruh gidişlim küsüm sana.
İfadesi yeni alınmış bir aşkın son oyuncusuyum ve bu oyunu da kaybettim. Hep gece karanlığına kaldı mürekkeplerim. Yani sırf öykü olsun diye geceye dokunarak yazmadım seni yazamadım. Bazı geceler mürekkebi dudaklarıma sürdüm, belki özne ile yükleme kanarda seni seviyorum diyebilirim diye ama olmadı dudaklarım ihanetten paslanmıştı. Oysa yarım yamalak geçen bir öyküyü dinlemiştim aldanmıştım. Aşk uyutu verdi geceyi sustum.
Küsüm sana; Beni temmuzdan sorsan yalnızlığımın tek şahidi… Yokluğun sarmaladı beni yokluğunun kasımıydı gitmiştin kasım gibi öksüzüm. Hangi otobüs durağında bekleyeceğim senin gelmeni yorgunum. Üstelik çaresiz açtığım kaktüslerin renklerini de tüketmiş yüzümdeki çizgiler.
Aşkların eskicisi olmuştu benliğim hangi benlik eskileri bile özlerdi. Ben özledim çünkü küsmüştüm. Benliğimden yok olurcasına kendime dua yapraklarından silgiler yaptım her temmuzda seni silebilmek için ama kasımda silebildim seni. Yanaklarım sayende aşktan lekeliydi onları da sildim…
Şimdi seni intihar etmiş gözlerimden akan kanlı yaşla bileklerimi kestim. Kanadım! Söylesene seni varmış gibi gösteren hangi aynaya kana kana yazayım. Hangi intiharlı kanda yıkayayım saçlarımı/nı… Gözlerim bileklerimde intiharda bileklerimden seni akıttım son kez. Gözlerim kansız kaldı küsüm sana
Paspas altına süpürdüm dertlerimi ihanetinde sakallarıma sürdüm. Kızardım, bozardım yokluğunun önüne bir sıfat koyamadım. Ayrılığa sarıldığımı hissedebiliyorum. Gece karanlığından daha kara düşler gördüm. Sessizdi rüyalarım çocuk isteyen düşlerime anne olamadın. Gün/eşin doğurduğu anne burunlu oğlum olmayacak. Güneşi her gün batımında öldürecek ihanetin. Hadi çözsene ihanetinin formülünü… Toz bastım anına, hiçbir zaman benim olmadın. Olmayan yanıma/na, burnu sana benzemeyen oğluma, annemin kızı iyi ki yoksun. Küsüm sana buruk bir veda ya hapis etmiyorum kendimi…,.
Fehmi ATEŞ…
Şiirin yalnız sesi…
Küsüm sana; Selam/sız günlerin tebessümünde sevdim gülüşlerini gün/eşim diyordum sana, yüreğin denizdi melek gibi doğardın sabahlarıma… Yeniydi heyecanlarım içim içten içe sana haykırıyordu. Âşıktım gün/eşe, gün/eş ne kadarda güzeldi yakışıyordu gözlerine…
Oysa hepsi faili belli bir öykünün senaryosuymuş.
Bana küsmeyi öğrettin önce. İnsandım ihaneti aşk sandım. Bana üzülmeyi ezberlettin üzüldüm lal oldum. İnsandım seni heceleyemeyecek kadar yanıldım, aldandım, aldatıldım.Kendimi kandırdım inandım uyutulmuştum uyandım. Sensiz duvarlar zehirledi benliğimi. Uyandığımda gün/eşte mutsuzdu ve artık yakışmıyordu sana…
Simsiyah bir yaranın ortasındayım. Mermiler yüreğimde yağmur. Kin tutmuş, küflenmiş umutlarım. Nasırlaşmış yalnızlık resmi çizildi yüreğime, her karesinde ağladım. Göz pınarlarım kesildi sen hangi karadeydin.
Bir öyküye sığındı yalnızlığım öyküye sen düştün susarak hüzünlüyüm. Hüzünler selamlıyor umutlarımı biliyorum susmam lazım geceleri susamıyorum.Yan diyor gözlerim özlüyorum. Ne zaman su gibi öykümüzü anlatacak martılar. Duyacak mıyım? Su sesinde boğulacağım galiba su gibi küsüm sana.
Sabah öğlen akşam seni saklayabilecek bir günlük kiralıyorum. Yokluğunda yazmak istiyorum seni, yokken varmış gibi anlatmak istiyorum. Hep boşluğuma kalıyor kelimelerim boğuluyorum yazdıklarım yine üzüyor galiba…Zamansız bir gidişin artakalan iç çekişleriyim. Her yanım sensizlik yaralarım acısıyla beni süründürecek kadar limitsiz şimdi ruhumla cebelleşiyorum. Kendimi ruh suskunluğuna terk ediyorum. Ruhum daha da ruhsuz oluyor, kocaman seni özlerken ruhsuz kalıyorum. Ruh gidişlim küsüm sana.
İfadesi yeni alınmış bir aşkın son oyuncusuyum ve bu oyunu da kaybettim. Hep gece karanlığına kaldı mürekkeplerim. Yani sırf öykü olsun diye geceye dokunarak yazmadım seni yazamadım. Bazı geceler mürekkebi dudaklarıma sürdüm, belki özne ile yükleme kanarda seni seviyorum diyebilirim diye ama olmadı dudaklarım ihanetten paslanmıştı. Oysa yarım yamalak geçen bir öyküyü dinlemiştim aldanmıştım. Aşk uyutu verdi geceyi sustum.
Küsüm sana; Beni temmuzdan sorsan yalnızlığımın tek şahidi… Yokluğun sarmaladı beni yokluğunun kasımıydı gitmiştin kasım gibi öksüzüm. Hangi otobüs durağında bekleyeceğim senin gelmeni yorgunum. Üstelik çaresiz açtığım kaktüslerin renklerini de tüketmiş yüzümdeki çizgiler.
Aşkların eskicisi olmuştu benliğim hangi benlik eskileri bile özlerdi. Ben özledim çünkü küsmüştüm. Benliğimden yok olurcasına kendime dua yapraklarından silgiler yaptım her temmuzda seni silebilmek için ama kasımda silebildim seni. Yanaklarım sayende aşktan lekeliydi onları da sildim…
Şimdi seni intihar etmiş gözlerimden akan kanlı yaşla bileklerimi kestim. Kanadım! Söylesene seni varmış gibi gösteren hangi aynaya kana kana yazayım. Hangi intiharlı kanda yıkayayım saçlarımı/nı… Gözlerim bileklerimde intiharda bileklerimden seni akıttım son kez. Gözlerim kansız kaldı küsüm sana
Paspas altına süpürdüm dertlerimi ihanetinde sakallarıma sürdüm. Kızardım, bozardım yokluğunun önüne bir sıfat koyamadım. Ayrılığa sarıldığımı hissedebiliyorum. Gece karanlığından daha kara düşler gördüm. Sessizdi rüyalarım çocuk isteyen düşlerime anne olamadın. Gün/eşin doğurduğu anne burunlu oğlum olmayacak. Güneşi her gün batımında öldürecek ihanetin. Hadi çözsene ihanetinin formülünü… Toz bastım anına, hiçbir zaman benim olmadın. Olmayan yanıma/na, burnu sana benzemeyen oğluma, annemin kızı iyi ki yoksun. Küsüm sana buruk bir veda ya hapis etmiyorum kendimi…,.
Fehmi ATEŞ…
Şiirin yalnız sesi…