Nâm-ı Kemâl, Osmanlıca'da bir fıkra veya kısa hikâye anlatılmaya başlarken kullanılan ve "adamın biri" anlamına gelen bir terimdir. Sonradan bu terim kullanılarak anlatılan fıkraların neredeyse tamamının müstehcen bir karakter alması, ve halk dilinde de, "Nâm-ı Kemâl" yerine, tamamıyla yanlış ve ses benzerliği dışında hiçbir dayanağı olmayan bir şekilde vatan şairi Nâmık Kemâl'e atfedilmeye başlaması ile bu terim evrim geçirmiş olmaktadır. Bu terim ile özdeşleştirilerek anlatılan ve zamanla hayli zengin bir literatür oluşturmuş olan Nâm-ı Kemâl fıkralarının veya, yanlış şekliyle, Nâmık Kemâl fıkralarının, müstehcenliği özellikle fallus abartmalarını zemin almaktadır.
Kaynak: Nâm-ı Kemâl fıkraları - Vikipedi
Kaynak: Nâm-ı Kemâl fıkraları - Vikipedi