Yeni yılda yeni sorularHABERTÜRK Gazetesi Ankara Temsilcisi Çiğdem Toker yazdı
31 Aralık 2008 Çarşamba, 10:00
Caddelerde yılbaşı hareketliliği. Bir elektronik mağazasının vitrininde en yeni model TV ekranı. Ekranda da 11 Eylül saldırısı sonrasındaki görüntüler sergileniyor.
Ankaralılar, satışa sunulan LCD’nin ekran çözünürlüğünü algılamanın bir aracı olarak, binlerce ton çelik ve betonun altında kalan New York’luların kaçışmasını izliyor.
Büyük facia, küresel şirketlerin olağan pazarlama unsuruna dönüşmüş çoktan. Demek ki, yakında bir başka elektronikçi vitrininde Gazze’de dizi dizi toprağa verilen çocuk bedenlerini görmemiz muhtemel.
Daha fazla satış için ölümün çözünürlüğünü vitrine çıkarmak, insanlığın çözünürlüğüne yakın bir yerde duruyor…
Tam da bu sebeple yeni yılda insanlık adına ümitli olmak için büyük sebepler görünmüyor.
İçeriği de anlamı da çoktan boşalmış sayısız BM kararından, yazık ki hüküm ifade etmeyen uluslararası hukuktan, diplomasiden, kimbilir kaçıncı kez medet umup kimbilir kaçıncı kez düşkırıklığı yaşarken, merak ettiğimiz şeylerin değişmesi gerekiyor belki.
İnsan bedeninde, bir milim yara açmadan öldüren silahların tasarım sürecini, o süreçte görev alan mühendisleri.
Evlatlarının eğitimi için didinen ana-babaların, o çocukların “eserlerinin” yüzlerce insanı öldüreceğini öngörüp öngörmediklerini.
İki yaşındaki çocukları takır takır parçalayan silahların fabrikasında çalışan ve kimlikleri arasında babalık da olan işçileri.
Hangi silah üreticisi ve tüccarının kartvizitinde yaptığı işin yazdığını, daha doğrusu neden yazmadığını.
Öldürmeye dayalı bir yatırım alanının neden bütün dünyada “savunma” diye anıldığını merak etsek sözgelimi; kötü mü olur.
İktisat literatüründe yer alan ve son günlerde serinkanlı analistlerin sıkça telaffuz etmeye başladığı “düzeltici savaş” tahmininin tutup tutmayacağını nasılsa yaşayıp göreceğiz…
Yeni yılda yeni sorular.
İyi yıllar.
[email protected]
31 Aralık 2008 Çarşamba, 10:00
Caddelerde yılbaşı hareketliliği. Bir elektronik mağazasının vitrininde en yeni model TV ekranı. Ekranda da 11 Eylül saldırısı sonrasındaki görüntüler sergileniyor.
Ankaralılar, satışa sunulan LCD’nin ekran çözünürlüğünü algılamanın bir aracı olarak, binlerce ton çelik ve betonun altında kalan New York’luların kaçışmasını izliyor.
Büyük facia, küresel şirketlerin olağan pazarlama unsuruna dönüşmüş çoktan. Demek ki, yakında bir başka elektronikçi vitrininde Gazze’de dizi dizi toprağa verilen çocuk bedenlerini görmemiz muhtemel.
Daha fazla satış için ölümün çözünürlüğünü vitrine çıkarmak, insanlığın çözünürlüğüne yakın bir yerde duruyor…
Tam da bu sebeple yeni yılda insanlık adına ümitli olmak için büyük sebepler görünmüyor.
İçeriği de anlamı da çoktan boşalmış sayısız BM kararından, yazık ki hüküm ifade etmeyen uluslararası hukuktan, diplomasiden, kimbilir kaçıncı kez medet umup kimbilir kaçıncı kez düşkırıklığı yaşarken, merak ettiğimiz şeylerin değişmesi gerekiyor belki.
İnsan bedeninde, bir milim yara açmadan öldüren silahların tasarım sürecini, o süreçte görev alan mühendisleri.
Evlatlarının eğitimi için didinen ana-babaların, o çocukların “eserlerinin” yüzlerce insanı öldüreceğini öngörüp öngörmediklerini.
İki yaşındaki çocukları takır takır parçalayan silahların fabrikasında çalışan ve kimlikleri arasında babalık da olan işçileri.
Hangi silah üreticisi ve tüccarının kartvizitinde yaptığı işin yazdığını, daha doğrusu neden yazmadığını.
Öldürmeye dayalı bir yatırım alanının neden bütün dünyada “savunma” diye anıldığını merak etsek sözgelimi; kötü mü olur.
İktisat literatüründe yer alan ve son günlerde serinkanlı analistlerin sıkça telaffuz etmeye başladığı “düzeltici savaş” tahmininin tutup tutmayacağını nasılsa yaşayıp göreceğiz…
Yeni yılda yeni sorular.
İyi yıllar.
[email protected]